”Πόμολα”…

Από τη Θεοδώρα Δέδε   Πιάνομαι από ευωδιές νυχτολούλουδων και ανθών νεραντζιών, κάτι Μεγαλοβδομαδιάτικα απογεύματα, τίγκα στην Ανοιξη, την Ανάταση και την Ανάσταση… Δένομαι πάνω σε αφράτες ακροθαλασσιές, με μαξιλάρι -όπου αναπαύεται το βλέμμα- βαμβακένιους αφρούς και στρώμα πολυτιμοκαμωμένο από διαμαντένιους κόκκους…

”Ταξίδια μαξιλαρένια”

Από τη Θεοδώρα Δέδε   Έβγαλε όλη τη ζωή του στο κρεβάτι… Όχι από ανημπόρια, ούτε από πόνους, μηδέ από οκνηρία… Χανόταν, ατελείωτα, στις απίστευτες διαδρομές του ύπνου και ξύπναγε για δευτερόλεπτα… Δεν θα επαραιτείτο… Μέχρι να ξυπνήσει στην πραγματικότητα, που ήθελε……