”Στη γωνία ύπνου και ξύπνιου”…. Από τη Θεοδώρα Δέδε

Τον ζητάς…

Κάθε βράδυ βγαίνεις στην πιάτσα…

Γωνία μαξιλαριού και μισάνοιχτου βλεφάρου…

Τον ψάχνεις απεγνωσμένα…

Σε μαγεύει με τις απειροανεξάντλητες μορφές του…

Τον φοβάσαι…

Τον λατρεύεις…

Κι ας μην τούχεις καμία εμπιστοσύνη…

Αγαπόμισος, ήλιος με σελήνη…

Κάθε νύχτα, τον προσκαλείς,

να περάσει λίγες ώρες μαζί σου…

Και δεν τον ξέρεις…

Αλλά ξέρεις τα άπειρα πρόσωπά του…

Κάθε βράδυ…

Δίνετε άφατα ραντεβού…

Οταν τα καταφέρετε ν’ ανταμώσετε,

προκύπτουν συγκλονιστικά!…

Τρομώδη μέχρι παραμυθένια

-αν και, διαρκώς, με αλλοπρόσαλλη αίσθηση…

Περιλαμβάνεται όλη η ενδιάμεση κλίμακα….

Μαζί του, διαγράφονται ατελείς κύκλοι…

Ακόμη κι αν ξαναβρεθείς σε παλιά απόκοσμα τοπία,

που τα έχεις ξαναδιαβεί σε κάποια πρότερη συνάντηση μαζί του,

πάλι, κάτι άλλο θα έχει σκηνοθετήσει,

ξέρει καλά το παιχνίδι της εξάρτησης,

γι’ αυτό σκοπός του να μην πλήττεις ποτέ…

Κάθε ξημέρωμα, αναζητάς το όπιό σου…

Το λένε ”Μορφέα”…

Ποτέ, δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει…

Αφού, έτσι κι αλλιώς, αλλάζει μορφές

και, παράλληλα, δίνει μορφή στ’ ασχημάτιστα της ψυχής και του νου…

Αποσυντίθεται μαζί του κάθε ίχνος αυτογνωσίας κι αυτοελέγχου σου…

Κάθε αίσθηση χρόνου και τόπου…

Τα πάντα είναι δυνατά!…

Με τα φτερά του εξουδετερώνει το Αδύνατο!…

Αυτή είναι η σχέση σου με τον Μορφέα…

Απόλυτης εξάρτησης από μέρους σου,

με ύπουλο σκοπό να του…εξαντλήσεις τη φαντασία!…

Νομίζεις…

Εξαντλείσαι, αναζητώντας το πραγματικό του πρόσωπο…

Ή, μάλλον, το πιο ελκυστικό για σένα…

Τον αναζητάς…

Απεγνωσμένα…

Με άλλη μορφή, σε κάθε σας συνάντηση…

Με μορφές αλλοπρόσαλλες

ή

οικείες και λατρεμένες…

Τι πλαστοπροσωπίες τελούνται εις γνώση σου…

Παίρνει όποια μορφή θέλει…

Πέφτεις μια αθώα ψυχή

– ή τουλάχιστον έτσι θέλεις να πιστεύεις…-

και σου αποκαλύπτει όλου του κόσμου τις ενοχές

κι όλες σου τις απόκρυφες επιθυμίες πραγματοποιημένες

– για τις λίγες κοινές ώρες, που θα μετρήσετε…

Που μπορεί να φαίνονται

έτη φωτός

ή

νανοδευτερόλεπτα…

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ναρκωτικό απ’ αυτόν…

Είναι η μορφίνη σου για πόνους, λύπες, αποχαιρετισμούς…

Αλλά μπορεί να γίνει και ο γήινος λάκκος σου,

αν του παραδώσει θάρρητα και σε αποχαυνώσει…

Και ξέρεις πως ένας άλλος Μορφέας

περιδιαβαίνει σε άλλα μαξιλάρια

κι όλοι ζουν το ίδιο ναρκωτικό δράμα μ’ εσένα…

Αλλά τη μέρα, όλοι πατάτε στη γη,

με την ίδια σταθερότητα και αθωότητα…

Κι ας…

Κι ενώ ό,τι αιτείται

– Εκείνος είπε –

θα πρέπει να προσφέρεται…

Αυτός το αγνοεί…

Είναι αλαζόνας και παρακούει

ακόμα και τα θεϊκά λόγια…

Εξ ου και άμα τον πετύχεις σε κέφια

και σε πάει, σε, κατά παραγγελία επιθυμίας σου, στέκια,

με, κατά παραγγελία, αγαπημένους σου,

σαν από εκδίκηση,

σε χώνει, μέχρι τα μπούνια, στην αυτοσχέδια ιστορία του

-ποιος του έδωσε το δικαίωμα

να νομίζει ότι είναι συγγραφέας,

σκηνοθέτης, συμπρωταγωνιστής;…-

κι όταν πρόκειται να σ’ εγκαταλείψει

ο αθεόφοβος, δεν πατάει φρένο,

αλλά γκάζι και μαρσάρει

και πατάει ακριβώς πάνω στην τρίχα,

που χωρίζει τα όρια του ύπνου και του ξύπνιου,

για να είναι η επιστροφή πιο οδυνηρή,

κατά την ολική επαναφορά σου…

Σε σημείο να θες τον χρόνο σου,

για να διαπιστώσεις σε ποιον κόσμο πρόκειται να πατήσεις το γήινο πόδι σου…

Αλλά, παρόλ’ αυτά, η εξάρτησή σου από εκείνον, ακόμα πιο δεσμευτικά αρρωστημένη…

Γιατί σε φέρνει στο κατώφλι του ξύπνιου,

μέσα σ’ έναν ολάνθιστο κήπο μ’ όλων των ειδών τα μοσχορόδα

και ξυπνάς, τόσο αλλόκοτα ευτυχισμένος…

Ή ξυπνάς με τη φωνή τής μητέρας σου,

που σχεδόν έχεις ξεχάσει το ηχόχρωμά της, να σε φωνάζει,

σαν να μην πέρασε μέρα από τα 7 σου χρόνια…

Και, τότε, ανοίγεις τους βουλιαγμένους στη βύθιση αμφιβληστροειδείς

και παθαίνουν έμφραγμα από την κόντρα πραγματικότητα…

Στις βόλτες με τον Μορφέα,

κανείς δεν είναι κύριος του εαυτού του…

Χάνει κάθε ψιλή κυριότητα αυτού του ιδιόκτητου ”κτήματος”…

Σου δίνει κι εσένα τις μαγικές ιδιότητές του,

με μια…ανήθικη μεταβατικότητα

-με το έτσι θέλω…-

και μπορείς να είσαι, αλαζονικά, τα πάντα,

μπορείς να κάνεις, χωρίς εξαιρέσεις, τα πάντα…

Δεν έχεις μνήμη…

Δεν έχεις σκέψη…

Μαζί του δεν έχεις συνείδηση…

Μπορείς να γίνεις από άγιος, μέχρι δολοφόνος…

Κι ενώ δεν σου εμπνέει καμία ασφάλεια,

κάθε βράδυ, σηκώνετε αυλαία για το ίδιο,

αν και τόσο διαφορετικό έργο,

παιγμένο απ’ τους δυο σας…

Ισάξιους παίκτες, πια…

Τουλάχιστον, είναι δίκαιος…

Αλλά με μια ανίερη δικαιοσύνη,

γιατί σε εξομοιώνει με όντα και σε πηγαίνει σε τοπία,

που σε εφιαλτώνουν

και σε ισοπεδώνουν…

Κάθε βράδυ…

Αποσύρεσαι…

Δραπετεύεις…

Κομμάτι κομμάτι…

Πρώτα, τις επιθυμίες…

Μετά, τις προσδοκίες…

Τέλος, τις ελπίδες…

Τα φυγαδεύεις όλα στο όχημα του Μορφέα…

Αυτός ξέρει τι θα κάνει…

Γιατί, εσύ, πια, όχι…

Επί, τέλους, όμως…

Συμφιλιώθηκες μαζί του…

Είδες, κουτέ;

Ανέκαθεν, ήσασταν

συνεργάτες…

Συνεργοί…

Συνένοχοι…

Τώρα, βέβαια, κατέχεις τη σιγουριά…

Δυστυχώς, πάντα, συνεργαζόσουν μαζί του εναντίον σου…