Από τη Θεοδώρα Δέδε και τον Μιχάλη Δέδε Αρχοντική ψυχή…Κοσμοπολίτικη…Χορτάτη, ουσιαστικά, με ό,τι θετικό κουβαλά η λέξη…Με προσεγμένη αισθητική…Ενώνατε όλες τις ψυχοσυνθέσεις των λουόμενων και μας μετατρέπατε σε φωτεινές συνθέσεις…40 και χρόνια στην ίδια παραλία…Την είχατε τιθασεύσει σε … πισίνα!…Πώς να πιάσουμε…
Από τη Θεοδώρα Δέδε Η μουσική πιο άγρια ακούγεται, πιότερο εκκωφαντικά στο φως… Και πιο μεταλλαγμένη… Κι ας μη φταίει… Κι ας μην έχει καμία τέτοια πρόθεση το φως… Αλλά το αίσθημα, που έχουν επωμιστεί να κουβαλούν οι νότες, σαν να θέλει να απομονωθεί, σαν να θέλει να…
Από τη Θεοδώρα Δέδε Κατάπια τα ηλιοβασιλέματα του κόσμου όλου …. Αγναντεύοντας απ’ το μπαλκόνι τ’ Ουρανού… Είχαν το χρώμα και τη γεύση από εσπεριδοειδή: Γαλήνιο, καταπραϋντικό -με ιδιότητες πανάκειας- πορτοκαλί και σπινθηροβόλο, πικάντικο -δημιουργικής έντασης- χρυσοκίτρινο… Και, στην αρχή, δεν το…
Η καμινάδα που έφτασε στου καλαμποκιού το πανσέληνο φεγγάρι, με τις μελωδίες – αερόστατα του Κώστα (Χαριτοδιπλωμένου) και του Μιχάλη (Ρακιντζή) -Θεοδώρα & Μιχάλης Δέδες
Από τη Θεοδώρα Δέδε Δεν θάπρεπε να σου το επιτρέπεις… Θάπρεπε να έχεις απαγορευτικό να ”πυροβολείς”, shot-άροντας… Άλλη μια σου φωτογραφία, λοιπόν, κατά φαντασίαν ”φωτογράφε”… Βγάζεις χρήματα… Απέκτησες, επί τέλους, την πιο αξιόπιστη και πολύτιμη μηχανή… Μπορείς, πια, να φέρεις σβούρα την…
Μόνο εκεί φυτρώνουν αλμυρές παπαρούνες, στην ψίχα της ψυχής… Κλάματα… Πιο πάνω φύονται τα πικρά χαμαίμηλα, στην ψίχα της σκέψης… Λάθη… Η μόνη γλύκα στην ψίχα της όσφρησης… Γιασεμιά… Και, κάποιες φορές, ένας παράδεισος -νοστιμιάς- στη γεύση… Αρμονία… Φύσης & φαντασίας… Θεού…
Από τη Θεοδώρα Δέδε Πιάνομαι από ευωδιές νυχτολούλουδων και ανθών νεραντζιών, κάτι Μεγαλοβδομαδιάτικα απογεύματα, τίγκα στην Ανοιξη, την Ανάταση και την Ανάσταση… Δένομαι πάνω σε αφράτες ακροθαλασσιές, με μαξιλάρι -όπου αναπαύεται το βλέμμα- βαμβακένιους αφρούς και στρώμα πολυτιμοκαμωμένο από διαμαντένιους κόκκους…
Από τη Θεοδώρα Δέδε Έβγαλε όλη τη ζωή του στο κρεβάτι… Όχι από ανημπόρια, ούτε από πόνους, μηδέ από οκνηρία… Χανόταν, ατελείωτα, στις απίστευτες διαδρομές του ύπνου και ξύπναγε για δευτερόλεπτα… Δεν θα επαραιτείτο… Μέχρι να ξυπνήσει στην πραγματικότητα, που ήθελε……
Από τη Θεοδώρα Δέδε Μη χαλάς τα μάτια σου να μου πλέκεις λέξεις αραχνοΰφαντες, λέξεις πανάκριβες, μα, όχι πολύτιμες, μόνο για τ’ αφτιά χρυσοπλεγμένες… Το άκουσμά τους μόνο δάκρυα θρήνου μου φέρνει ωκεανούς… Ν’ αναρωτιέμαι με κάνει, πώς βρέθηκαν όλα του κόσμου…
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.