Από τη Θεοδώρα Δέδε

Κατάπια τα ηλιοβασιλέματα του κόσμου όλου ….

Αγναντεύοντας απ’ το μπαλκόνι τ’ Ουρανού…

Είχαν το χρώμα και τη γεύση από εσπεριδοειδή:

Γαλήνιο, καταπραϋντικό -με ιδιότητες πανάκειας- πορτοκαλί

και σπινθηροβόλο, πικάντικο -δημιουργικής έντασης- χρυσοκίτρινο…

Και, στην αρχή, δεν το κατάλαβα πως, στο τέλος,

μια φωτιά θα γίνονταν για το λαρύγγι μου…

Έτσι, βάφτηκε ο καθρέφτης τού αμφιβληστροειδούς

με τις ελάσσονες αντανακλάσεις τους,

πάνω σε πρασινοθαλασσιά πεντάγραμμα…

Γιατί τα ηλιοβασιλέματα

-σταλακτίτες μορφοποιημένοι, υπεραιωνόβιοι,

κουβαλημένοι, από γενιά σε γενιά, στο σπήλαιο τού εντός-

όσο ευτυχής κι αν είμαι, στάζουν μια αδιόρατη θλίψη…

Την κουβαλούν στην άκρη του γκρεμού των ματιών

και του βάραθρου των χειλιών…

Και, τότε, έπαθα, ξαφνικά, αναμνησιακή παλινδρόμηση

κι όλα τα ηλιοβασιλέματα μπούκωσαν στον ορίζοντα των ματιών μου

και δεν ήξερα, ποιο να πρωτοδιαλέξω

-μα, κανένα να μην είναι ίδιο με τ’ άλλα;;;!!!…

Αλλά όλα -τα δικά μου!…- να έχουν την ίδια μουσική υπόκρουση;;;…

Πώς μπόρεσα να τα βαρειοντύσω,

τέτοιας ανείπωτης αρμονίας χρώματα,

με τέτοιας απύθμενης θλίψης νότες;;;…

Πάντα, έχω τύψεις…

Για τις τις δύσεις…

Και τις πλημμύρες…

Νομίζω πως φταίω…

Φταίω…

Νομίζω πως έχω τη δύναμη…

Εχω αυτήν την -οδυνηρή- δύναμη…

Νομίζω πως από μένα έγιναν έτσι τα ηλιοβασιλέματα…

Κι εξ αιτίας μου θα πλημμυρίσουν, κάποτε, οι ωκεανοί,

επειδή ζητούν ν’ ακουμπήσουν δυσβάσταχτα, υπερπελώρια, αναπάντητα,

περιπλανώμενα, υδάτινα βουνά ερωτήσεων,

σε κάποια ήσυχη γωνιά…

-Μήπως, όμως, εγώ είμαι ο καθένας & συγκεντρώνεται τέτοια συμπαντική ισχύς;;;…-

Κατάπια όλα τα ηλιοβασιλέματα,

στο μπαλκόνι του Κόσμου…

Αλλά Ανατολή και Δύση,

αφού τις ζωγραφίζει η ίδια παλέτα χρωμάτων

-τι κι αν είναι ανεστραμμένη;;;…-

και των συναισθημάτων η παλέτα, που τα γεννά, νάναι η ίδια δεν θάπρεπε;;;…

Ομως, γιατί η Ανατολή ακούγεται

γραμμένη σε μείζονα κλίμακα και, μάλιστα, από άλλους συνθέτες;;;…

Και για τη Δύση -με κοιτάτε, το ξέρετε, πια…-

φταίνε οι ελάσσονες των δικών μου συνθέσεων…

Φτάνει ένα ”συγγνώμη…”

για μια τέτοια καταστροφή;…

Ή θα μου το χτυπάτε, εσαεί;;;…

-Ή μήπως κι εδώ αναζητάτε εξιλαστήριο θύμα, συμπάσχοντες- συνένοχοι – συγκαταστροφείς;;;…

Επειδή κάποιος τολμά ν’ αναλάβει την ευθύνη

-κι ας ξέρει πως είναι όλων;;;…-

ανεμίζοντας το -βολικό για εσάς- λάβαρο του αυτοτιμωρούμενου

και αποκοτώντας να πάρει θέση στο κέντρο του στόχου;;;…