14 σκαλοπάτια…
Τόσα θ’ ανέβει η Ιέρεια…
Ενδυματικός καμβάς: μαύρο περίβλημα, κατάσαρκα -γι’ αυτό που πρόκειται να έρθει, κρύβοντας μια υποψία…-
κι από πάνω λάμπει, κυματίζων,
από αποχαιρετιστήριους ανέμους,
ο πάλλευκος χιτώνας…
Για να θυμίζει πως
τούτα τα δυο δεν μπορούν να χωρίσουν…
Τούτα τα δυο είναι όλη η ζωή…
Τούτα τα δυο θα κρατιούνται, αιωνίως, χέρι-χέρι…
Το γεια και το αντίο…
Την Ιέρεια, δύο μελανοφορεμένοι συνοδοί ανεβάζουν στη σκηνή – βωμό…
Τα σκαλοπάτια, εκ των υστέρων, φαίνονται ένας άλλος Γολγοθάς…
Για εκείνη το τραγούδι είναι Σωτηρία…
ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΕΣ οι προσπάθειές της να περατώσει το έργο της…
Ισως, να περιμένει τη λύτρωση μέσα από τον λυρισμό
– η μουσική θεραπεύει, δονεί το ΕΙΝΑΙ –
αλλά όχι την ώρα την ύστατη…
Η σκηνή – βωμός γίνεται μαρτυρίου τόπος…
Στον βωμό θυσιάζουν,
αλλά τούτη, εδώ, η Ιέρεια θυσιάζεται…
Αυτοθυσιάζεται…
Και, ουσιαστικά, Αποχαιρετά…
Η Μαρινέλλα την Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2024, μας καλωσόρισε, ως σπουδαία οικοδέσποινα, στο τελευταίο της ”σπίτι”-Ωδείο και, εν συνεχεία, μας αποχαιρέτησε, σαν να ήθελε κι εκεί να έπρεπε(!) ν’ αφήσει την τελευταία της μουσική πνοή…Εκεί, στην Πραγματική της Κατοικία…Κάτω από την ουράνια Σκέπη…Τον ουρανό, που τον είχε υμνήσει και δεν θα μπορούσε να μην το πράξει και τώρα…Πιο κοντά του από ποτέ…Η Ιέρεια δεν μπορεί, παρά να Τολμά ν’ απευθύνεται στον Ουρανό…Κι εμείς στέκουμε, σαν μύστες σε μια ιεροτελεστία, ωσάν…προσυνεννοημένη, εν αγνοία μας – που προετοίμαζε την…άνοδό της: ”Καμιά φορά λέω ν’ αλλάξω ουρανό…” κι ενώ, πριν, δεν υπήρχαν δρόμοι, από εκείνη τη στιγμή, άρχισε να φαίνεται το μονοπάτι προς τα Επάνω…
Κάποιοι θ’ αρχίσουν να την παρομοιάζουν…Αλλά για εμάς τους υπόλοιπους, δεν ήταν η Dalida ή η Edith, ούτε η Raffaella ή η Montserrat ή η Luz της Ελλάδας…Ηταν η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ τού σύμπαντος των Ελλήνων!…
Μια Ελληνίδα, Ερμηνεύτρια, Καλλιτέχνις, στην οποία μπορούσες να δώσεις κόκκους άμμου και, με τη διαμαντένια φωνή της, να τους μετατρέψει σε πολύτιμους λίθους…Κι όλο με κατατρώει η σκέψη…Πού καλύτερα θα μπορούσε ν’ αποχαιρετήσει την Ελλάδα της, τους ‘Ελληνές της, μια ΨΥΧΑΓΩΓΟΣ, ευφραίνουσα τις ψυχές, τού βεληνεκούς τής Μαρινέλλας, με αυτό το απίστευτο εύρος, την ανοιχτωσιά της φωνής, που ράγιζε νταμάρια, που πουθενά δεν χώραγε, παρά στο αρχαίο, αμφιθεατρικό Ωδείο, για να διασκορπιστεί, τελευταία φορά, η μελωδική της ύπαρξη, στο Απειρο;;;!!!…
Και, ανάμεσα στις τόσες ανθισμένες μελωδίες της, μια τέτοια στιγμή, έμεινε καρφιτσωμένη στο στόμα, αναρριχημένη από τα τρίσβαθα της ψυχής της, τελευταίος στίχος-προσευχή-διαπίστωση, σαν να μας έδινε το απόσταγμα, ”σταλιά-σταλιά”, της φιλοσοφίας της, της ζωής, του τι έχει αξία, εν τέλει:
«Θεέ μου, μας έμαθες Εσύ, τόσο πολύ να αγαπάμε»!!!…Με τι πιο θείο να φύγει κανείς στο στόμα του;…Παρά άδοντας την Αγάπη και τον Ενσαρκωτή της;…Και τι…σύμπτωση! Να μας πει το τελικό ενσώματο, πια, αντίο της, μέσα στις θλιμμένες ημέρες του Πάσχα!…Μα, εσύ ”Ποτέ, ποτέ δεν θα χαθείς απ’ τη ζωή μας”…Ακριβό, βαρύ-τιμο, ηχητικό κρύσταλλο…
Και να σας πω κάτι, μεταξύ μας;;;…Εχω την αίσθηση πως όλα τα είχε…οργανώσει η ίδια τέλεια με το Σύμπαν…Το μέρος…Οι αέρηδες…Η ελληνική απλωσιά του κατάμεστου αμφιθεάτρου…Οι ασπρόμαυροι μανδύες της…Οι συνοδοί στον…βωμό – σκηνή…Η ως το τέλος μελίρρυτη άδουσα φωνή της, απαράλλαχτη με την ίδια δυναμική τής αρχής τού ξεκινήματος της Κικίτσας…Οχι, όλα τέλεια…Τέλεια, για να μην τα έχει οργανώσει…Δεν μου το βγάζετε απ΄ το μυαλό…
Σοφία Μπασκάκη
