Σοφία ΜπασκάκηΤρία χρόνια, απουσίας, τρία χρόνια απορίας…
Πώς φαίνονται τα χρόνια, άλλοτε σαν αιώνες, άλλοτε σαν δευτερόλεπτα;…
Πώς;… Πώς;… Άπειρα και οδυνηρά τα ”πώς”, με οδήγησαν στο ”Επος των μυστικών”…
‘’ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ’’… / Από τη Θεοδώρα Δέδε
Γέννας κραυγές, πάνες ζεστές, τα πρώτα βήματα,
λέξεις άγνωστες, άγνωστα νοήματα,
τα πιο ωραία μας αγνά,
πρωτόγνωρα για όλους μας αισθήματα…
Βλέπεις τον κόσμο απ’ την αρχή,
μέσα απ’ τα μάτια μας…
Το χέρι, για πάντα, γερά, κράτα μας…
Βόλτες βραδινές,
παρέες με φίλους και ποδήλατα,
οι πρώτες γρατζουνιές,
καλοκαίρια ατελείωτα,
στα φανερά και κρυφά τραύματα γιατρειές,
παγωτά τα θεσπέσια απογεύματα,
σε γεύσεις … αδιάσπαστης οικογένειας, ονειρικές…
Οι πρώτες ποδιές,
μυρωδιές σχολικές,
ετικέτες στα μπλε τετράδια,
μας έφτιαχνες τις ζωγραφιές…
Αλήθεια, πόσες Αννούλες είχες ξεπατικώσει;
Οι κοτσίδες της θα σ’ είχαν στοιχειώσει,
για να παίξουμε, ανέμελα, στων φίλων τις αυλές…
Ορθογραφία, μαθηματικά,
παρελάσεις, βραβεία, αγγλικά,
κουβαλάς, στη βροχή, ακορντεόν, 30 κιλά!…
Σ’ όλα έτρεχες σαν κολλητή μας και συμμαθήτρια,
σ’ όλα ήσουν πίσω, ήσουν δίπλα, ήσουν μπρος,
της ζωής μας χρυσή αθλήτρια και αρχηγός…
Θάλασσες κι εξοχές,
τι φαγητά μούρλια, πάντα, δημιουργείς!…
Ποιο είναι το μυστικό;
Το ξέρουμε, ποτέ, δεν θα το πεις,
μα, είμαστε σίγουροι πως είναι το:
‘’Τρελά σας αγαπώ’’!!!…
Αρρώστειες, ιλαρά και πυρετοί,
ντάλα καύσωνα,
φύλακας-άγγελος, πάντα εσύ!
Τους χειμώνες, των προβάτων όλων τα μαλλιά
είχες μετατρέψει σε ζεστά πλεκτά!
Εξετάσεις, αγωνίες, πανελλαδικές,
ποτήρια πορτοκαλάδες πάνε σύννεφο και λιχουδιές,
πώς τα καταφέρνεις;
Ολο δίνεις και ποτέ τίποτα δεν ζητάς!;…
Ησουν το παράδοξο παιδί της κατοχής, που γεννήθηκε χορτάτο,
από τίποτα δεν πεινάς!;;;…
Ποιο είναι το μυστικό;
Το ξέρουμε ποτέ δεν θα μας το πεις,
μα, είμαστε σίγουροι πως είναι το:
’’Τρελά σας αγαπώ’’!!!…
Ατέλειωτα τραπέζια οικογενειακά,
απόκριες με κέφια τρελά…
Χριστούγεννα, το δέντρο στολίζουμε όλοι μαζί,
το ξεστόλιζες, πάντα, μόνη σου εσύ…
Μας χάριζες όλα τα ωραία και ενδιαφέροντα
κι αναλάμβανες όλα τ’ άχαρα και τα χαζά …
Μας φρόντιζες από το βράδυ ως το πρωί…
Ησουν ο ‘’Μπομπ ο μάστορας’’, έφτιαχνες, φώτα, υδραυλικά,
εξολόθρευες κάθε φόβο μας, ήσουν, πάντα, κοντά, πάντα, εκεί,
όχι τυπική μητέρα! Φίλη κι αδερφή!
Πώς γινόταν κι ήσουν μαγείρισσα,
γιατρός, υδραυλικός, σοφός
κι ήσουν ένας άνθρωπος απλός,
κούκλα απέξω, μα, πιο όμορφη εντός;…
Ποιο ήταν, τέλος πάντων, το μυστικό;
Το ξέρουμε, ποτέ, δεν θα μας το πεις,
μα, είμαστε σίγουροι πως είναι το:
‘’Βρε, τρελά σας αγαπώ!!!’’…
Μόνο, που, όταν έπρεπε να μας αφήσεις, πρώτη φορά,
όταν ετοίμασες τη δική σου τη βαλίτσα, ξαφνικά,
δεν προλάβαμε να σου πούμε τα δικά μας μυστικά:
‘’Αχ, και να ‘ξερες, μάνα, μητέρα, μαμά,
πόσο, για πάντα, θα σ’ αγαπάμε τρελά!!!’’…
