”Η επανάσταση των ξυπνητηριών”

Από τη Θεοδώρα Δέδε

Κοίτα να ονειρευτείς…

Σε λίγο τα ξυπνητήρια όλου του κόσμου θα ενωθούν

και θα επαναστατήσουν,

ενωμένα σε μια ενιαία ανατριχιαστική,

παγκόσμια ώρα αφύπνισης…

Γιατί, θα ισχυριστούν,

πως δεν επιτελούν τον ουσιώδη ρόλο τους,

παρά μόνο οδηγούνται

στο να λιώνουν, απλά, τις ώρες τους, αενάως,

όπως τις απαθανάτισε,

λίγο πριν το στάξιμό τους,

ο υπερρεαλιστής, από τη Φιγέρες, ζωγράφος *…

 

Φαντάζεσαι τι απόκοσμο κι αποτρόπαιο κουδούνισμα

θα φέρουν τα ηχητικά τους κύματα

στην παγκόσμια τυμπανική μεμβράνη,

που θ’ αρχίσει να πάλλεται με τρελούς ρυθμούς,

μεταδίδοντάς τους στην πανανθρώπινη καρδιά,

αντικαθιστώντας με δαύτους τους καρδιακούς παλμούς;;;…

 

Και ξέρεις,

όταν η καρδιά αρχίσει να χτυπάει,

με τον ρυθμό των ξυπνητηριών,

δεν θα μπορέσεις να ξανακλείσεις τα μάτια σου,

να ονειρευτείς ότι όλα μπορεί ν’ αλλάξουν,

σε κάποιο κόσμο,

σε κάποια χρονική στιγμή,

σε κάποια εποχή,

σε κάποιες συνθήκες

σε κάποια, έστω, ονειροχώρα,

πιο χιμαιρική παραδεισένια ουτοπία

κι απ’ το ίδιο το Γιουκάλι…**

 

Γιατί, όταν τα ξυπνητήρια όλου του κόσμου συντονιστούν και αρχίσουν να βαράνε,

ο κόσμος θα απωλέσει τον ύπνο

(θα χάσει αυτό το δικαίωμα),

θα στερηθεί το όνειρο

(ναι, θα χάσει και αυτήν την … υποχρέωση

– απέναντι στους άλλους και τον εαυτό του)…

Το κρεβάτι θα φαντάζει πιο εφιαλτικό κι απ’ του Προκρούστη…

Δεν θα μπορέσει να απογείρει το κεφάλι,

στην κεντητή

– με δυο περιστέρια,

έτοιμα να πετάξουν

για τους υπέρτατους ολόλευκους,

σαν φρεσκοκομμένο γιασεμί, ουρανούς –

μαξιλαροθήκη

και να ξανακοιμηθεί,

ακουμπώντας

το Είναι,

το Υποσυνείδητο

και το Ασυνείδητό του,

μ’ εμπιστοσύνη, σ ‘ αυτό…

 

Γι’ αυτό, να εύχεσαι η ηχητική,

εκκωφαντικά συντονισμένη, ”σειρήνα” τους

να σε ‘βρει στον λαβύρινθο ενός ονείρου ονειρεμένου

-σαν υστερόγραφο της πρότερης ανυποψίαστης ζωής σου-

και όταν ακουσθεί αυτή(!),

μετά τις … μεταβάσεις που θα μοιράσει,

να διαβείς, στην άνευ γυρισμού, απέναντι όχθη,

μέσω ονείρου…

Μη διανοηθείς ν’ ανοίξεις τα μάτια σου,

γιατί, στο αστραπιαίο μεταίχμιο, θα μείνουν κοκκαλωμένα,

σαν τη γυναίκα του Λωτ,

για πάντα ανοιχτά,

με μόνιμη ιδιοκτήτριά τους, πια,

την έκφραση του τρόμου και του ζόφου

απ’ το δέος του αιφνιδιασμού

τής αφύπνισης του σύμπαντος…

 

Πήγαινε, λοιπόν!

Βιάσου!

Οσο σού επιτρέπεται,

πρέπει να μη χρονοτριβείς,

πρέπει να πας να ονειρευτείς…

Και μην επιθυμήσεις ή και προσπαθήσεις,

μετά το ολέθριο χτύπημά τους,

ολική επαναφορά παρελθόντος…

Ούτε να το διανοηθείς!

Αντε, μπορεί να μην υπάρχει πολύς χρόνος, πια…

Τι ρωτάς ”πόσος”;…

Και ποιος ορίζει το ”πολύς”,

ώστε να σου δοθεί η σωστή προθεσμία;…

 

Και κοίτα ειρωνεία!

Προσπαθώ να σώσω εσένα,

ενώ ξέρω πως εγώ είμαι, ήδη, χαμένος από χέρι…

Γιατί τρελαίνομαι, μεν, για τα όνειρα,

αλλά, πάντα, τα ζω μ’ ανοιχτά τα μάτια,

αφού έχω μαλώσει, πλέον, με τον ύπνο…

Γι’ αυτό, αν δεις τον τρόμο εγκαταστημένο,

στις κόρες των ματιών μου,

να ξέρεις ότι θα είμαι ο άνθρωπος,

που θ’ αντικρίσει, κατάματα,

την ενωμένη επανάσταση των κουδουνισμάτων…

Σαν τρυπάνι θα έχει εισχωρήσει

ο τρομώδης ήχος τους στον αμφιβληστροειδή

και ξύπνιος, πια, θα ονειρεύομαι,

στο διηνεκές, τον … εφιάλτη…

* Salvador Dali

** Γιουκάλι (τραγούδι των Kurt Weill & Roger Fernay, που μιλά για μια φανταστική, εξωτική γη των ονείρων, νησί σχεδόν στην άκρη του κόσμου, όπου βρίσκεται η χώρα των επιθυμιών μας)