Σοφία ΜπασκάκηΔΩΡΑ ΆΥΛΑ, ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΜΕ… ΦΕΡΜΟΥΑΡ – Από τη Θεοδώρα Δέδε
Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά! Οι ιδανικότερες γιορτές για ευχές, για πάρε-δώσε υποσχέσεων -μια ακόμη ευκαιρία τήρησής τους ή άλλη μια επαναλαμβανόμενη αναβολή/μετάθεση, για την επόμενη χρονιά! Μέχρι πέρσι, οι υποσχέσεις αφορούσαν πραγματοποιήσεις
Φέτος, όμως, με τις νέες, απίστευτες, εξωπραγματικές καταστάσεις, που έμελλε να ζήσουμε, τα δώρα, πια, εκ των πραγμάτων, μετατρέπονται σε άυλα δώρα-υποσχέσεις: υποσχέσεις για μια…αγκαλιά, για αγάπη που εκφράζεται, κατά τον Β. Ουγκώ, ως (στην περίπτωσή μας, αμέτρητοι χρωστούμενοι)… ασπασμοί των αγγέλων προς τ’ άστρα -ή και κάπου κοντινότερα!!!… Ελπίζουμε κι ευχόμαστε η νέα χρονιά να φουλάρει το ντεπόζιτό της με ασπασμούς και αγκαλιές… Και θα είναι σαν να μας έχουν χαρίσει τον ουρανό με τ’ άστρα!… Και όλοι θα ανασύρουμε εκ των έσω, εκ των σωθικών μας, το ”παιδί που μέτραγε τ’ άστρα” (για περισσότερες λεπτομέρειες στον Μ. Λουντέμη)… Γιατί ως ενήλικοι συνηθίσαμε, πια, να μετράμε τα φεγγάρια…Τα μωρά, χωρίς να το ξέρουν, μετράνε τους ήλιους… Αλλά όποιος κινδυνεύει να χάσει τον δρόμο του, αν κοιτάξει τον ουρανό σαν παιδί ή σαν μάγος -έτοιμος να μαγέψει και να μαγευτεί!- σαν κάποιος που αναζητεί το θείο, το υπερβατικό, θα Το δει εκεί!… Το Άστρο της Βηθλεέμ!… Να φωτοδοτεί τον δρόμο του!… Να φέγγει στους αιώνες, για τους αιώνια αναζητούντες, για τους αιώνια ελπίζοντες, για τους αιώνια έχοντες τα μάτια διάπλατα ανοιχτά, για να αντικρίσουν το μοναδικό, το ξεχωριστό, το Υπέρτατο -εντός τους, δίπλα τους, έτη φωτός μακριά τους!!!…
Και, φέτος, έχουμε άμεση ανάγκη να βρεθούμε κάτω απ’ αυτό το Άστρο, που πραγματοποιεί ευχές, ευχές που ανοίγουν με…φερμουάρ! Γι’ αυτό, ελπίζω να πραγματοποιηθεί και η ευχή τής υπερήλικης γιαγιάς με υπερπροσφορά μέχρι τα βαθειά γεράματα, της οποίας άκουσα την επιθυμία, σε μια ταξιδιωτική εκπομπή… Με αυτήν, λοιπόν, την ακάματη, αλλά και πολύπαθη φωνή τής αγρότισσας -ένας άνθρωπος κι εκείνη, που μέτρησε τους ήλιους, τα άστρα και τα φεγγάρια της και συνεχίζει…- ενώνω τη φωνή μου, συμπλέοντας με τον καημό της, με την εσώτερη προσδοκία της για την επόμενη χρονιά: Μια χρονιά χωρίς… μασκομουτσούνες (όχι μόνο εξωτερικές, μα και…ψυχής!), αλλά με -διαθέσιμα κι ατρόμητα στο να ανοίξουν- φερμουάρ…εσώψυχων! Εύχομαι, λοιπόν, όσο ποιητικά δύναμαι, ”φερμουάρ στα… σωθικά” -εμπνεόμενη από τη φράση της:
Το άκουσα που το ευχόταν μια γιαγιά,
που αναπολούσε αυτό που κουβαλούσε,
τον αιώνα της…
Σοφία κάθε ρυτίδα της ξεχωριστά,
Θα ‘θελα, είπε, να είχαμε όλοι στον θώρακα μπροστά,
όχι κοσμήματα, χρυσαφικά,
αλλά, να, κάπου εδώ, δίπλα στην καρδιά,
ένα…φερμουάρ,
να μπορείς να τ’ ανοίξεις και να δεις του άλλου τα σωθικά,
αν είναι λερωμένα,
αν είναι καθαρά…
Σαν πικρό παράπονο το έλεγε στον Θεό
κι έτυχε και τ’ άκουσα κι εγώ,
σαν παράκληση,
σαν τελευταία επιθυμία, πριν αφήσει τον κόσμο αυτό…
Κάθε ρυτίδα της κι ένα μάθημα ζωής,
φιλόσοφος … εκ παραδρομής!…
Θα ήθελα να είχαμε όλοι στον θώρακα μπροστά,
αλλά, να, κάπου εδώ, δίπλα στην καρδιά,
ένα…φερμουάρ,
να μπορείς να το ανοίξεις και να δεις του άλλου τα σωθικά,
αν είναι λερωμένα,
αν είναι καθαρά…
Και το ζήτησε από τον Θεό
μια γιαγιά πάνω στου αιώνα την αιώρα,
με δισάκι γεμάτο από κάθε καιρό,
σαν αυτό να ήταν το μεγαλύτερο μυστικό,
που θέλει να αποκαλύψει,
σαν να δικαιολογούσε κάθε ρυτίδας της τη θλίψη!…
