Γράφει ο Γιώργος Μπαλωμένος, Διεθνολόγος

Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων Δερύνειας και Λεύκας-Απλικίου, που ενώνουν την Κυπριακή Δημοκρατία με τα εδάφη που βρίσκονται υπό την παράνομη κατοχή των Τούρκων στη Βόρεια Κύπρο, ενισχύει τη δυνατότητα διέλευσης από και προς τα κατεχόμενα  για τους ελληνοκυπρίους και τουρκοκυπρίους σηματοδοτώντας έτσι ακόμη μια κίνηση για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης και περισσότερο ειρηνικής σχέσης μεταξύ τους. Μέσω αυτής της κίνησης ανοίγει στη  Δερύνεια, 44 χρόνια μετά από την τουρκική εισβολή, η Λεωφόρος Αμμοχώστου γεγονός που έδωσε την ευκαιρία σε ελληνοκυπρίους να ξανά δουν τα σπίτια τους και τον τόπο στον οποίο έζησαν πριν το βίαιο ξεριζωμό τους από τους Τούρκους εισβολείς.

Το πλήθος του κόσμου που συγκεντρώθηκε ήταν αρκετό, με κύρια συναισθήματα που επικράτησαν εκατέρωθεν να είναι ο ενθουσιασμός και η ελπίδα πως στο μέλλον θα λυθούν και τα υπόλοιπα ζητήματα μεταξύ τους.

Φυσικά δεν έλειψαν και οι μικρο-εντάσεις από ελληνοκύπριους, οι οποίοι  ήταν αντίθετοι στο άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Αρκετοί ελληνοκύπριοι δεν ξεχνούν τον ξεριζωμό και τις βιαιοπραγίες που υπέστησαν κατά την παράνομη εισβολή των Τούρκων στο Βόρειο Τμήμα της Κύπρου, το οποίο από το 1974 τελεί υπό τουρκική κατοχή, κατά παράβαση όμως των Διεθνών Κανόνων Δικαίου.

Για το λόγο αυτό, κοιτούν καχύποπτα την κίνηση αυτή διότι  ενδεχομένως θα ενισχυθεί κι άλλο η θέση των τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές, αφού ήδη από το άνοιγμα του πρώτου οδοφράγματος το 2003 απολαμβάνουν αρκετά από τα αγαθά της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ε.Ε., χωρίς όμως να έχουν υποχρεώσεις.  Επιπλέον, η αποδοχή αυτής της πράξης σημαίνει έμμεσα και την αποδοχή του μη αναγνωρισμένου κράτους  της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου.

Από την άλλη πλευρά, το άνοιγμα αυτό θα βοηθήσει αρκετά την τουριστική βιομηχανία και το εμπόριο της κατεχόμενης  περιοχής και ευρύτερα θα ενισχύσει την οικονομία του «ψευδοκράτους». Παράλληλα, αποτελεί και ευκαιρία για κοινή εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων  που αποτελεί ανάγκη για το μέλλον του νησιού. Επίσης, αποτελεί έναν ακόμη δίαυλο και προσπάθεια ειρηνικής συμβίωσης και οικοδόμησης σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ των διχοτομημένων τμημάτων της Κύπρου.

Αυτό που, ωστόσο,  θα έχει ενδιαφέρον, είναι  να παρακολουθήσουμε αν στην  πορεία το άνοιγμα των οδοφραγμάτων θα συμβάλλει σε μια ενδεχόμενη επανέναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων για την επίλυση του «Κυπριακού» και την εφαρμογή των ψηφισμάτων  του ΟΗΕ ή απλώς θα ενισχυθεί οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά η θέση των τουρκοκυπρίων, με την τουρκική πλευρά να παραμένει για ακόμη μια φορά αδιάλλακτη ως προς τις απαιτήσεις της για την επίλυση του «Κυπριακού».