Του  Ανδρέα Κάτσενου

Ο εθνικός μηδενισμός είναι η νέα θεωρία η οποία επιχειρείται  να εφαρμοσθεί και στη χώρα μας. Μια προσπάθεια αποκαθήλωσης, μέσω μιας αγοραίας μεθόδου, θεσμών, ιστορικών  συμβόλων και  αναφορών, ηθών και εθίμων.

Πρόκειται για μια διεργασία η οποία, με επίφαση την οικονομική κρίση, μπολιάζεται στην ελληνική κοινωνία και είναι η πιο τραγική συνέπεια του, δήθεν, εξευρωπαϊσμού. Η αφετηρία της ανάγεται στις τελευταίες δεκαετίες και εργάστηκαν για αυτή συνειδητά όλες οι κυβερνήσεις.

Η χώρα μας από σύμβολο πατριωτισμού, διατήρησης της ιστορικής συνέχειας και προστασίας των δημοκρατικών θεσμών από την πάλαι ποτέ λογική, Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια, μεταβάλλεται σε  δυτικό κακέκτυπο. Μαριονέτα. Αποδομείται και αποσυντίθεται.

Μικρές κοινωνικές ομάδες  προσπαθούν να επιβάλλουν νέα ήθη και έθιμα. Να αλλάξουν την ιστορία  και την εθνική  ταυτότητα μας. Ενδεχομένως και τα  σύνορα.

Ο Ρουβίκωνας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πώς οι κυβερνώντες εννοούν την λειτουργία της δημοκρατίας. Τα μέλη του αλωνίζουν ανεξέλεγκτα, όπου θέλουν,  όπως και οι «μπαχαλάκηδες».

Η κα Γεροβασίλη ευαισθητοποιήθηκε -και ορθώς έκανε- για το θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου, αλλά σιώπησε για την εν ψυχρώ εκτέλεση  του ομογενή μας στις Βουλιαράτες της Β. Ηπείρου την  28^η Οκτωβρίου.  Μήπως με αυτό το «τυχαίο» γεγονός ανοίγει  θέμα Αλβανικό;

Ο πρωθυπουργός μόλις πρόσφατα ανακάλυψε ότι η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα, έχει υφαλοκρηπίδα και μπορεί, με βάση το Διεθνές Δίκαιο να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ναυτικά μίλια.

Αινιγματική  αναλαμπή. Μήπως αυτή  έχει σχέση  με τις έρευνες για  υδατάνθρακες  και φυσικού αερίου στο Αιγαίο και την Κύπρο; Οδηγούμαστε μήπως σε  συνθήκες συνδιαχείρισης;

Τίποτα δεν είναι τόσο τυχαίο.

Ο διαχωρισμός Εκκλησίας-Κράτους είναι μια ακόμη εύηχη αριστερή   πρόθεσή  των κυβερνώντων, όπως και οι προτάσεις  περί αφαίρεσης  του σταυρού από την σημαία, της κατάργησης των παρελάσεων, της αφαίρεση των Θρησκευτικών, των Λατινικών και των Αρχαίων  από τα σχολεία, των ιστορικών στοιχείων που αφορούν την Μακεδονία, την άρνηση να στηριχθεί η ομογένεια της Βορείου Ηπείρου.

Λένε  ότι  αυτά επιβάλλονται από την  Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι συμφωνίες που περιλαμβάνονται  στα μνημόνια, στο όνομα μιας προοδευτικής κατεύθυνσης.

Αλήθεια, οι εταίροι μας έχουν δημιουργήσει απόλυτα ευνομούμενες κοινωνίες και πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους; Όχι! Παραπαίουν, χωρίς πολιτικό στίγμα. Αναζητώντας την ιστορική και πολιτιστική ταυτότητα τους.

Η κυβέρνηση, με αυτές τις λογικές της, δήθεν, αριστερής πολιτικής,  με τις οποίες  επιχειρεί να χαϊδέψει αυτιά ομοϊδεατών της, αποπροσανατολίζει οδηγεί τη χώρα στη καταστροφή. Την βουλιάζει.

Ο κ. Τσίπας όσο «χρήσιμος» κι αν είναι,  είναι αυτός που φέρει το βαρύ φορτίο των ευθυνών. Ο άτυχος της ιστορίας και, ίσως, ο μοιραίος για τη χώρα του. Ευθύνη έχουν και οι νεοέλληνες του καναπέ που παρακολουθούν απαθείς προκλητικά αδιάφοροι για το αύριο των παιδιών τους.