ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΟ(Υ)ΔΩΡΑ ΔΕΔΕ

Σε μια εποχή, κατά την οποία όλα είναι υπερ-επεξεργασμένα (τρόφιμα, εικόνες, ειδήσεις, αισθήματα, μέχρι και τα πρόσωπά μας, επειδή δεν τάχουμε βρει μαζί τους, συνεχώς, τα photoshop-άρουμε!) σε σημείο νοσηρό, ποιος δεν θα ήθελε να συναντήσει κάτι ακατέργαστο, κάτι αυθόρμητο, κάτι πιο απροσποίητο, χωρίς πολλά φτιασιδώματα;…Ήμουν περίεργη να δω τι εντολές έδωσε ένα τέτοιο μυαλό στο χέρι αυτού του καλλιτέχνη, που αισθάνεσαι ότι δεν έχει να σου κρύψει τίποτα. Εξ ου και τόλμησε να παρουσιάσει τα ‘’Ακατέργαστα τοπία του μυαλού του’’! Είδα, λοιπόν, ότι, με το δικό του καλλιτεχνικό, ταπεινό … θάρρος, μας λέει: ‘’Από εδώ και στο εξής, θα είμαι κι εγώ εδώ’’…Ο λόγος για τον Άγγελο Παπαδόπουλο, που εκθέτει, μια σειρά έργων του, στην γκαλερί ‘’Αγκάθι’’, βγάζοντας προς τα έξω την ανθοκομική έκθεση της ψυχής του!

Ως δημοσιογράφος, πάντα, είχα εκτενή συνομιλία με τον εκάστοτε καλλιτέχνη, για να μου λύσει απορίες, να μου δημιουργήσει καινούργιες, να μου γεμίσει τα κενά μου, να αλληλοπαιδέψουμε τις σκέψεις μας…

Αυτή τη φορά, όσο ‘’σόλοικο’’ κι αν ακούγεται, ήθελα, με το που είδα τα έργα του, ν’ αποτυπώσω, στον δικό μου στενογραφημένο καμβά, ό,τι μου γεννούσαν… Να βάλω λεζάντες, γι’ αυτό, που μου μετέδιδαν, χωρίς καν να γνωριστούμε καλά-καλά κι ούτε να συστηθούμε!… Σαν να μη μου χρειαζόταν καμία δική του τιτλοφόρηση, γιατί μου γεννούσε δικές μου ερμηνείες…Τις οποίες ήθελα κι εγώ να τις αφήσω … ακατέργαστες! Να είμαστε κάπως ασορτί! Παρατήρησα μόνο τη συστολή ενός ανθρώπου, που, παρότι όλοι οι δρόμοι, δυνητικά, του ανοίγονται μπροστά του, ο ίδιος, χωρίς έπαρση, σαν να ήταν κάποιος … τρίτος, παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα  -ίσως, όλοι οι καλλιτέχνες, εκτός από … εμμονικοί ετεροπαρατηρητές να είναι, παράλληλα, και αυτοπαρατηρητές!..

Το μαρτυριάρικο πινέλο του, έδωσε το μήνυμά του, του οποίου η ερμηνεία ήταν νέες short stories εντός μου…Οπότε, αφού μίλησαν άλλοι για την τεχνοτροπία του, εγώ, απλά, αναφέρομαι στο τι μου γέννησαν αυτά τα έργα… Νάμαι, λοιπόν, στον καινούργιο μου ρόλο, να μεταφράζω … εμένα σ’ αυτά, που μου γέννησαν, οι εικόνες του Αγγελου…

-Αλήθεια, σας λέω, δεν έχω δει πιο … ανατατικό σταυρό ‘’Στο μεγάλο δέντρο της άνοιξης’’, που, ενώ δεν ξεφεύγει -όπως κάθε σταυρός- από την ανάμνηση του τραγικού μαρτυρίου, φέρει τέτοια απόδοση της άνοιξης επάνω του, σαν να έχει επιτελέσει, πια, τον σκοπό του… Κι από σύμβολο μαρτυρίου μεταμορφώθηκε σε αναγεννητική άνοιξη… Όπως κάθε Σταύρωση, αναμένει την Ανάστασή της! Η ουσία της Θυσίας μήπως δεν ήταν η Αναγέννηση;… Ένα δέντρο-σταυρός, που φιλοξενεί όλη την άνοιξη επάνω του, μου γέμισε τη σκέψη ως ιδέα, αλλά και ως τρόπος απόδοσης: στον κορμό, που είναι κοντά στη γη ασχηματοποίητες ‘’μορφές’’ χρωμάτων, που παραπέμπουν σε άνθη, που παίρνουν την καθαρή και ολοκληρωτική τους μορφή φτάνοντας στα πάνω μέρη του δέντρου-σταυρού, όταν απομακρύνονται, πια, απ΄ το γήινο μέρος, όταν τείνουν προς τον ουρανό… Εν αντιθέσει, με τους λατρεμένους ερεβώδεις Νταλι-κούς σταυρούς, τους προκαλώντες απύθμενο δέος, ‘’το μεγάλο δέντρο της άνοιξης’’ δείχνει πως έχει αποκατασταθεί το νόημα της Θυσίας, που είναι η εντός μας Ανοιξη-Αναγέννηση!…

– Η … προσωπογραφία του Γιάννη Ζουγανέλη –(ο οποίος, αυτόν τον καιρό έχει καταφέρει μια υπέροχη δι-internet-ική, μέσω Skype, διδασκαλία από την Ελλάδα σε πολυγλωσσικά σχολεία της Γερμανίας, μια και το ταλέντο του ίδιου έχει τρομερή αναγνώριση κι απήχηση εκεί, κάτι που εμείς αγνοούμε, μια και ούτε το 1/100 της δουλειάς του δεν γνωρίζουμε, παρότι, από 20 χρονών, έχει… ‘’συμβολαιογράψει’’ μέσα μας, με την εμβληματική μουσική του, στο εξαίρετο σήριαλ ‘’Συμβολαιογράφος’’! ) μάλλον, αφορά αυτό, που ξέρουμε όλοι: το πόσο … δαιμόνιος είναι αυτός ο πολυτάλαντος άνθρωπος κι έτσι απεικονίστηκε … δεόντως! Οπότε, μάλλον για … χαρακτηρογραφία μιλάμε…

– Μοιράστηκα τις ματιές, στην έκθεση, μαζί με ένα ηλεκτρονικό μυαλό, έναν εξαίρετο ‘’καλωδιάκια’’, που μου έκανε εντύπωση πως, μόλις είδε 2-3 πίνακες, πριν καλά-καλά δούμε τους τίτλους, αναφώνησε: ’’Α, μου θυμίζουν τον Σχ(ο)ινιά’’!…Και, όντως, η έμπνευση, που μύριζε γαλάζιο και πράσινο, ήταν αφιχθείσα από εκεί! Εγώ δεν έχω πάει, γνώμη δεν μπορώ να εκφέρω, αλλά είναι απορίας άξιο πώς, τόσο αφαιρετικοί, πολύ γενικών σημείων εξοχής πίνακες, τοπομετέφεραν τον θεατή στο σημείο έμπνευσης του καλλιτέχνη!…

– Οσο για ‘’Τα μάτια’’, θυμίζουν μάτια ανθρώπων, που τα έχουν δει όλα(!), που έχουν κλάψει βαθειά, που έχουν εγγράψει πάνω τους τα χρώματα της αγάπης, της έντασης, του πάθους, του μίσους! Που έχουν στάξει πόνοι, έχουν κυλήσει χείμαρροι από θλίψεις, τα έχουν ξανασχηματίσει οι απογοητεύσεις… Αλλά, πάντα, στο βάθος τους, βλέπεις πως έχουν ζήσει κι αξέχαστες στιγμές, για να γίνουν όλα ένα συνονθύλευμα χρωμάτων παλέτας…

– Να σας πω και κάτι, μεταξύ μας; Εγώ πιο πολύ ως αυτοπροσωπογραφία του Αγγελου δεν είδα τον ‘’Σκεπτόμενο’’, που ο ίδιος, προφανώς, πρότεινε για τον εαυτό του, όσο το ‘’Μοναχικό δέντρο’’… Όπως, μάλλον, αισθάνεται κάθε – ούτως ή άλλως σκεπτόμενος – καλλιτέχνης…

Α, ο πατέρας του Άγγελου, που τυγχάνει να είναι ο Λάκης – ο ψηλο-ρεβερ-ίτης, ντε –πολύ χάρηκε την απήχηση και τα συναισθήματα, που γεννούσε το… πρωτάκι του!…

Η έκθεση του Αγγελου Παπαδόπουλου, στην γκαλερί ‘’Αγκάθι’’, θα διαρκέσει έως τις 14 Δεκεμβρίου.