”Σκέψεις σε θαλασσινό μπουκάλι”…/’‘Πάνω στην ούγια”…

Από τη Θεοδώρα Δέδε

Κρέμονται οι φωνές κρύσταλλα σε πολυέλαιο

και με τον άνεμο διασκορπίζονται σ’ ωκεανούς…

Σαν διαμάντια θα κόψουν τις φλέβες των κυμάτων

και, μετά, για να εξαγνιστούν,

θα ξεπλύνουν τα κυανά αίματα στους αδελφούς ουρανούς…

Αυτόν τον εξαγνισμό ονειρεύομαι…

Γιατί…

Ο χρόνος είναι τόπος αναμνήσεων…

Τώρα, πια, όλες, αφαιρετικά, παφλάζουν στην όχθη της μνήμης…

Σε τυρκουάζ κύματα…

Μόνο τυρκουάζ κύματα,

συνοδεία ενός ηχητικού παφλασμού,

που φτάνει στην ακτή,

από τα βάθη των ωκεανών

και εσωκλείει τους ήχους όλους…

Μόνο τυρκουάζ κύματα…

Κουβαλούν ολόκληρους επιπλέοντες κόσμους,

γεμάτους πληροφορίες, παρελθόντα, ιστορίες…

Εγώ, όμως, τώρα, βλέπω μόνο τυρκουάζ κύματα

και η μόνη αφήγηση είναι ο αείρροος ηχητικός παφλασμός,

που ακουμπά το ΕΙΝΑΙ του, όχι (!) το ΣΥΜΠΑΝ του, στην ακτή,

από τα αγεωγράφητα βάθη των ψυχών…

Δίνεται η ευκαιρία να τολμήσω να δω τη λύση όλων των γρίφων:

δεν είναι άλλη απ’ την … απλότητα!…

Μέσα στην πολυπλοκότητά της…

Τόσο μεγάλο ταξίδι,

για ένα κύμα κι έναν παφλασμό,

που κουβαλά το ‘Απαν -σου!…

Για τ’ όστρακο με το κράμα των ανείπωτων κραυγών…

Για μια αλμυρή εικόνα,

που όλες τις συμπυκνώνει στα ύδατά της…

Εκεί (!) όπου ουρανός και θάλασσα γίνονται ένα,

στην οριακή γραμμή τής συνένωσής τους,

στο άπειρο του ορίζοντα,

εκεί (!) στην ολόισια, τραβηγμένη με θεϊκό χάρακα, ετούτη γραμμή

θέλω να αναληφθώ στους ουρανούς,

με μια τιποτένια κολυμβητική κίνηση,

– όπως ακριβώς αντιλαμβάνεσαι ως παρατηρητής τις Τιτάνιες συζεύξεις –

έτσι κι εγώ, ο ταπεινός κολυμβητής στον χρόνο,

με το ένα χέρι στη θάλασσα

και το άλλο, με μια απλωτή, να μπαίνει στον ουράνιο θόλο,

να συζευχθώ με την Ενωση του Σύμπαντος,

ακριβώς πάνω στην ούγια Ουρανού & Θαλάσσης…