Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μας κατά τις οποίες η ανάγκη για κοινωνικές συναναστροφές περιορίζεται. Φίλοι που κάποτε βλέπαμε συχνά μπορεί να μη μας προκαλούν πλέον την ίδια επιθυμία για συνάντηση, ενώ ο προσωπικός χρόνος αποκτά μεγαλύτερη αξία.
Η αλλαγή αυτή δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι φιλίες έχουν χάσει τη σημασία τους.
Η καθημερινή κόπωση, το άγχος, οι επαγγελματικές υποχρεώσεις και οι διαφορετικές προτεραιότητες μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους.
Σε αρκετές περιπτώσεις, δεν είναι η κοινωνικότητα που μας κουράζει, αλλά η αίσθηση ότι ορισμένες σχέσεις δεν μας προσφέρουν πια την ουσιαστική επικοινωνία που αναζητούμε.
Καθώς μεγαλώνουμε, αλλάζουν οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας. Μπορεί να προτιμούμε λιγότερες αλλά βαθύτερες σχέσεις, αντί για πολλές επιφανειακές συναναστροφές.
Η ανάγκη για μοναχικότητα δεν είναι από μόνη της ανησυχητική. Αντίθετα, μπορεί να αποτελεί έναν τρόπο ξεκούρασης και επαναπροσδιορισμού.
Ωστόσο, όταν η απώλεια ενδιαφέροντος επεκτείνεται σε όλες σχεδόν τις δραστηριότητες που προηγουμένως μας ευχαριστούσαν, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από επίμονη θλίψη ή έντονη κόπωση, αξίζει να αναζητήσουμε επαγγελματική υποστήριξη.
Το ζητούμενο δεν είναι να διατηρούμε πάση θυσία κάθε κοινωνική συνήθεια, αλλά να δημιουργούμε σχέσεις που μας επιτρέπουν να είμαστε ο εαυτός μας.

