Αφορμή για το κείμενο του οποίου συντάκτης φέρεται να είναι ο κ. Τυμπανίδης στάθηκε μια ανάρτηση της δημοσιογράφου στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook με την οποία αναφέρθηκε στην έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες στα Ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο.

Η απάντηση της Έλενας Ακρίτα: Σας εύχομαι υγεία, δημιουργία και προσωπική ευτυχία. Είτε υπάρχετε είτε όχι.

Στον κύριο Γιώργο Τυμπανίδη @tympanidis georgios που κόσμια ομολογουμένως ασχολήθηκε μαζί μου, να πω αυτό μόνον και δεν θα επανέλθω.

Κατ’ αρχάς είναι υπαρκτό πρόσωπο; Φωτογραφία δεν υπάρχει πουθενά στο προφίλ του κι έχει, λέει, γεννηθεί στην …Αβάνα. Ας είναι…

Κύριε Τυμπανίδη, μερικοί από μας δεν είμαστε αραχτοί στον καναπέ μόνο και μόνο επειδή δεν κρεμάμε στα μανταλάκια τη ζωη μας και τις πράξεις μας. Το ποιον ‘παίρνουμε στο σπίτι μας’ και ποιον όχι, ποιον στηρίζουμε και ποιον όχι, είναι δουλειά δική μας και δεν αφορά κανέναν.
Οι άνθρωποι με τους οποίους δουλεύουμε δίπλα δίπλα και βοηθάμε όποιον και όπως μπορούμε, δεν βγάζουν ντουντούκα για τα πεπραγμενα τους. Την αυτοπροβολή την αφήνουμε στις κυριες που φωτογραφίζονται σε φιλανθρωπικά γκαλά.

Εμείς βλέπετε, δεν πιστεύουμε στη φιλανθρωπία. Πιστεύουμε στην αλληλεγγύη. Κι η αλληλεγγύη δεν λογοδοτεί σε κανέναν όσο κι αν προκληθεί.

Κύριε Τυμπανίδη, αν καθόμουν στον καναπέ μου, δεν θα είχα να αντιμετωπίσω τον Απρίλιο στα Χανιά μια αγωγή 500.000€ του πρώην βουλευτή Χρήστου Μαρκογιαννάκη για τον θάνατο του αδικοχαμένου Βαγγέλη Γιακουμάκη. Κι αυτό επειδή ως δημοσιογράφος διερεύνησα την εμπλοκή πολιτικών προσώπων και κατέθεσα ως όφειλα στην ΓΑΔΑ και στη δίκη για τον Βαγγέλη στα Γιάννενα.

Αν καθόμουν στον καναπέ μου, δεν θα είχα από το 2012 απειλές της Χρυσής Αυγής για τη ζωή μου.

Αν καθόμουν στον καναπέ μου, δεν θα είχα τώρα νέο τσουνάμι απειλών – οι οποίες εννοείται αντιμετωπίζονται καταλλήλως.

Λυπάμαι που σάς στεναχώρησε το γεγονός πως μερικοί δεν μισούμε κανέναν, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό.

Λυπάμαι που θεωρείτε ότι εικοσάχρονα παιδιά πρέπει να παίρνουν το όπλο και να θερίζουν τους συνανθρώπους τους.

Λυπάμαι που δεν κατανοείτε πως τα φανταράκια του Έβρου είναι οι παρίες του Στρατού. Τα παιδιά που δεν έχουν βύσμα γι’ αυτό τα στέλνουν στα σύνορα για να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

Λυπάμαι που δεν αντιλαμβάνεστε πως ένας νεος άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει έχοντας στην πλάτη του τον θάνατο των άλλων. Ξέρετε φαντάζομαι πως γυρίζουν οι στρατιώτες από τους πολέμους με ‘σαλεμένα λογικά’ και τραύματα της ψυχής ανεπούλωτα…

Το πολιτικό έγκλημα είναι του Ερντογάν, κύριε Τυμπανίδη. Αυτού του τραμπούκου που θέλει να μας βάλει να σκοτωθούμε μεταξύ μας, Έλληνες και ξένοι.

Δεν πιστεύω στους πολέμους, κύριε Τυμπανίδη. Όλους τους πολεμιστές μανάδες τούς γεννάμε. Συγχωρέστε μας.

Απολογούμαι για την αυτοαναφορικότητά, την αποφεύγω όσο μπορώ, όμως εδώ ήταν δυστυχώς αναγκαία.

Εγώ ξέρετε, δεν μεγάλωσα με τα ‘Μυστικά του Βάλτου’ της Πηνελοπης Δέλτα: μεγάλωσα με τον ‘Μάγκα’ και τον ‘Τρελαντώνη’ της ίδιας συγγραφέως. Και στο παιδί μου πριν κοιμηθεί διάβαζα Ευγένιο Τριβιζά και Άλκη Ζέη.

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, συνεπώς επιτρέψτε μου να μην επανέλθω όσο κι αν προκληθώ. Έχετε την άποψη σας κι εγώ τη δική μου. Σεβαστές και οι δυο.

Κύριε Τυμπανίδη, υπάρχετε;

Γκουγκλαρισα το όνομα σας και δεν βρήκα τίποτα απολύτως. Ούτε στοιχεία, ουτε βιογραφικό ούτε τίποτα. Μόνο στο LinkedIn υπήρχε ένα λινκ όπου αντί για φωτό προφίλ έχετε βάλει μια σκάλα. Σε επαγγελματικό προφίλ αυτό.

Σας εύχομαι υγεία, δημιουργία και προσωπική ευτυχία. Είτε υπάρχετε είτε όχι.