Του Ανδρέα Κάτσενου

Ο  Ερντογάν αποτελεί, σήμερα, την πιο επικίνδυνη ασύμμετρη απειλή για την Ευρώπη. Εκβιάζει την Ελλάδα και κατ επέκταση την Ευρωπαϊκή Ένωση με τους πρόσφυγες για να ισχυροποιήσει τη θέση στην διεθνή πολιτική σκακιέρα.

Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία εμφανίζεται ως ο τρομοκράτης στην περιοχή. Εκμεταλλεύεται την γεωπολιτική θέση της και επιχειρεί να διαδραματίσει ρόλο ηγετικό στην περιοχή. Να καταστεί ισοδύναμος συνομιλητής με τις παγκόσμιες ισχυρές δυνάμεις. Είναι η χώρα που με τις πλάτες των ΗΠΑ και της άφωνης Γερμανίας επιχειρεί να παίξει το παιχνίδι τους στη Μέση Ανατολή και να καθαρίσει το τοπίο, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για  να  δημιουργηθεί, στα βόρεια σύνορα Συρίας – Ιράκ- Ιράν , το κράτος του Κουρδιστάν. Σε αυτό συνίσταται και η πρόσφατη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ των Ταλιμπάν  και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Παράλληλα  στην περιοχή του Ιντλίμπ θα δημιουργηθεί μια μεγάλη ελεύθερη ζώνη ασφάλειας, όπως την ονομάζουν, κάτι που δεν επιθυμεί η Συρία και ο σύμμαχός του Άσαντ, Βλαντιμίρ Πούτιν.

Σε αυτή την ελεύθερη ζώνη στόχος είναι να εγκατασταθούν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες όταν και όποτε τελειώσουν οι πολεμικές επιχειρήσεις.

Σήμερα η Τουρκία έχει στους κόλπους της 4 εκατ πρόσφυγες και μετανάστες και 1 εκατ. πρόσφυγες Σύριους από το Ιντλίμπ. Σύνολο, περίπου,  5 εκατ. ψυχές τις οποίες μεταχειρίζεται ο Ερντογάν κατά το δοκούν. Με αυτούς εκβιάζει την Ευρώπη λέγοντας ότι άνοιξε τα σύνορά του με στόχο να βελτιώσει την, ήδη, υπάρχουσα συμφωνία Τουρκίας – Ε.  Ε. και να προσποριστεί περισσότερα οικονομικά οφέλη. Αλλά και να κρατάει στο  χέρι την Γερμανία η οποία την εξοπλίζει μέσω των ΗΠΑ.

Η υπάρχουσα συμφωνία μεταξύ Τουρκίας – Ε.Ε. για τους πρόσφυγες αναφέρεται σε αυτούς  που επιχειρούν να καταφύγουν  στα νησιά μας. Δηλαδή να εμποδίζονται από την γείτονα χώρα και να αποδέχεται την επανεισδοχή τους. Δεν περιλαμβάνει τα  χερσαία σύνορά  στον Έβρο. Για αυτό και οδηγεί τους πρόσφυγες στον Έβρο και, δήθεν, τους προωθεί προς την Ευρώπη γνωρίζοντας ότι τα χερσαία ελληνικά σύνορα είναι ήδη κλειστά και  ελέγχονται  σε σχέση με τα θαλάσσια. Είναι φανερό ότι η Τουρκία  παίζει με ανθρώπινες ψυχές που στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι οικονομικοί μετανάστες και όχι πρόσφυγες από την Συρία. Χιλιάδες δε από αυτούς είναι παρκαρισμένοι στην Κωνσταντινούπολη.

Επιδιώκει, λοιπόν, να σύρει την Ευρώπη σε μια νέα επωφελή για την ίδια συμφωνία πριν ολοκληρωθούν οι επιχειρήσεις στη Συρία και δημιουργηθεί το νέο  status quo στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Η Ευρώπη η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική επιχειρεί, εσχάτως, να βρει τον βηματισμό της. Να διαφυλάξει τα σύνορά της και να προστατεύσει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Το ερώτημα είναι εάν έχει τις δυνάμεις και την ομοψυχία, πέρα από τις όποιες λεκτικές, ακαδημαϊκές διακηρύξεις της ηγεσίας της Ε.Ε., να το πράξει.  Γιατί στους κόλπους της υπάρχουν πολλές και διαφορετικές φωνές για το προσφυγικό – μεταναστευτικό με την Γερμανία και την Ουγγαρία να διαδραματίζουν ένα,, τουλάχιστον, περίεργο ρόλο. Άλλωστε οι λεκτικές διακηρύξεις, αποτελούν προθέσεις και  δεν αρκούν εάν δεν συνοδεύονται  από πράξεις.

Η Ελλάδα κάνει από την πλευρά της αυτό που πρέπει διεθνοποιώντας το θέμα με την ελπίδα να κερδίσει την μάχη ουσίας μέσα από μια έμπρακτη αλληλεγγύη των εταίρων της. Εδώ θα κριθεί και η μελλοντική συνοχή της Ε.Ε. και η δυναμική που μπορεί να λάβει μια μελλοντική εμβάθυνση των θεσμών και θωράκισης της.