Του Ανδρέα Κάτσενου

Απόκριες, καρναβάλι, μασκαράδες, ξεφάντωμα, χορός, τραγούδι! Στοιχεία αναπόσπαστα δεμένα με την ελληνική κουλτούρα. Με τον Έλληνα. Μια όαση απέναντι στην σκληρή πραγματικότητα.

Οι Απόκριες του 2020 μοιάζουν, εντελώς, διαφορετικές από τις προηγούμενες χρονιές. Όχι πως άλλαξαν και πολλά πράγματα. Απλά  γιατί όλοι πιστεύουν ότι μπήκαμε ή για την ακρίβεια βίαια μας οδήγησαν, σε μια άλλη κανονικότητα ζωής. Έχουμε την αίσθηση ότι βγήκαμε από ένα μακρύ, σκοτεινό τούνελ. Ότι βγήκαμε στο ξέφωτο και οι καλύτερες μέρες είναι μπροστά μας. Χωρίς μνημόνια και περικοπές.

Αυτό προσπαθούν επιτακτικά πολιτικοί και τα παπαγαλάκια τους (γιατί όλα έχουν την τιμή τους), να μας μπολιάσουν στο κεφάλι. Ότι τα μνημόνια είναι παρελθόν. Να τώρα έρχεται η ανάπτυξη, οι επενδύσεις, οι νέες θέσεις εργασίας που δεν θα προλαβαίνουμε να τις πληρώσουμε. Μάλιστα βρέθηκε καθηγητής πανεπιστημίου να μας πει ότι χρειαζόμαστε ακόμα και ένα εκατ. μετανάστες για τη δούλεψή μας, γιατί τα ελληνικά εργατικά χέρια δεν επαρκούν για αυτά που έρχονται.

Είναι ωραίο να ζεις ένα παραμύθι. Να ζεις μια άλλη ζωή που δεν σου ανήκει και δεν μπορείς να την κατακτήσεις. Αλλά πολλές φορές και το παραμύθι έχει μια εσχατολογική, υπερβατική προοπτική και σαν τέτοιο λειτουργεί και  ψυχοθεραπευτικά. Το ξέρουν καλά οι κήνσορες και λαοπλάνοι.

Στη πραγματικότητα όμως  η αλήθεια παραμένει σκληρή. Αδυσώπητη. Τραγικά τραυματική. Το δείχνουν καθημερινά οι αυτοκτονίες. Ελπίζω να   είναι  από ερωτική απογοήτευση όπως επιχειρούν να μας παρουσιάσουν κάποια σαΐνια της παπαγαλίας. Γιατί έχω την αίσθηση ότι είναι απόρροια των οικονομικών προβλημάτων των νεοελλήνων. Των δανείων, των ρυθμίσεων, των απειλών που δέχονται οι πολίτες καθημερινά από τράπεζες και κρατικούς φορείς, της ανεργίας, της έλλειψης θέσεων εργασίας με αξιοπρεπή μισθό, της φτώχειας που μας έφεραν όλοι εκείνοι που σήμερα κρύβονται και τρώνε τον αγλέουρα από το δικό μας ιδρώτα.

Έφτασαν στο σημείο να θέλουν να βάλουν χέρι και στην πρώτη κατοικία. Εκεί να δείτε κλάμα που θα πέσει και αίμα που θα χυθεί, για να σωθούν οι τραπεζίτες της συμφοράς. Κοντοζυγώνει ο Μάης με τα ακανθωτά λουλούδια. Οδυρμός που έρχεται.

Αλλά είπαμε τώρα είναι Απόκριες. Καρναβάλι. Μπορούμε να μεταμφιεστούμε, να γίνουμε ό,τι ο καθένας κρύβει στο υποσυνείδητό του. Να φαρομανίσουμε, που λένε οι Επτανήσιοι, να τραγουδήσουμε, να ξελογιαστούμε χαμένοι μέσα στην ανωνυμία και το πλήθος… Και βλέπουμε! Έχουμε χρόνο για αγωνίες, άγχη, αυτοκτονίες και εμφράγματα.  Ας όψεται η «σπείρα Σημίτη» που οδήγησε τη χώρα στη καταστροφή και εξαφανίστηκε σαν τον ποντικό. Κάπου όμως θα υπάρξει και η φόλα δεν μπορεί. Γιατί όπως έλεγε ένας σοφός γέροντας, όλα εδώ πληρώνονται και κανένας δεν φεύγει χωρίς να πληρώσει στην έξοδο.

Αλλά είπαμε. Τώρα είναι Αποκριές και καρναβάλι Ας ξεφαντώσουμε μικροί μεγάλοι. Και του χρόνου !!!