«Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα». Κι αυτή ήταν η μεγάλη μας ποιήτρια. Που έφτιαχνε όχι δέντρα αλλά δάση. Για να μας δίνουν για πάντα το οξυγόνο τους.

Καλό ταξίδι Κική Δημουλά.