από τη Θεοδώρα Δέδε

Απλωμένες, αστραφτερές, μοσχομυριστές ‘’μπουγάδες ψυχής’’, έτσι λάμπουν οι αμέτρητες κινηματογραφικές σεκάνς, καθώς ανεμίζουν στο νοερό σύρμα, που ενώνει τη βεράντα-σκηνή (πλατειά σαν αγκαλιά) και την πλατεία του ‘Αλσους. Εκεί, όπου πλένονται όλες της ζωής μας οι πληγές, οι αναμνήσεις, οι (μεταλλαγμένες) χαρές… Στα μανταλάκια αστράφτουν τα ξεχωριστά της ζήσης, οι άνοδοι και οι κάθοδοι, οι ακμές και οι (μοιραίες;;) παρακμές… Οι κύκλοι και τα… τρίγωνα της ζωής… Αυτό το ‘’τίποτα δεν πάει χαμένο’’ από πλευράς των δημιουργών, Ρέππα-Παπαθανασίου, έρχεται και συναντά αυτό των θεατών… Και να πώς συμπίπτουν θύμησες, βιώματα, διάσημοι, που άφησαν το χνάρι τους στο celluloid και το σανίδι, με την αύρα τους να πλανάται πάνω μας, με όσα αυτή κουβαλά… Και κάτι τέτοιες βραδιές, ξαναζώντας ‘’Το δικό μας σινεμά’’ -και πώς να μην είναι δικό μας, αφού μ’ αυτό γελάσαμε, κλάψαμε, συμβαδίσαμε τις ζωές μας, γενιές και γενιές… – καταλαβαίνεις, γιατί δεν χώραγε κάποιους ανθρώπους, ούτε το σανίδι, ούτε το celluloid, ίσως, ούτε κι η ίδια η ζωή… Και αυτό το έχουν ‘’πάθει’’ -ευτυχώς! – και νεότεροι καλλιτέχνες και δημιουργοί… Έτσι κι εμείς πήγαμε να δούμε σινεμά στο θέατρο και πώς το θέατρο μπορεί να φιλοξενήσει το… celluloid! Και τιμώμενο πρόσωπο, πάνω απ’ όλους, μέσα σ’ όλους, για όλους ο πατέρας – πατριάρχης του ελληνικού σινεμά, ο Φιλοποίμην Φίνος! Όταν ‘’έφυγε και πήγε μακριά, σύννεφα σκεπάσαν την καρδιά’’ του ελληνικού κινηματογράφου… Η ζωή του ήταν ο άξονας, γύρω απ’ τον οποίο περιστρέφονται οι ιστορίες του ‘’δικού μας σινεμά’’.

Στο Αλσος, οι λεπτομέρειες στις video design προβολές του Κάρολου Πορφύρη και τα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή, πολύ μετρήσιμες, αφού παρατηρούσες, μέσα από τα video, τις αλλαγές στα κοινωνικά ρεύματα, την πολιτική, την πολεοδομία, τις αρχιτεκτονικές τάσεις… Κάποιες φορές, χωρίς ιδιαίτερα… μεγαλεία – έφτανε μια τηλεόραση του ’70  ή μια εικονίτσα με την Παναγία- αντιλαμβανόσουν την αλλαγή του περιβάλλοντος… Αλλά και ο Γ. Ζαχαρίου, με την πρωτότυπη μουσική–ενορχήστρωσή του, στην οποία μπουζούκι συμμετέχει μοναδικά στο ‘’Tutto nero’’, δημιουργεί μια εξαιρετική σύμπραξη!!!

Η Παρθένα Χοροζίδου τι μπιζού! Αερικό, με ειδικό καλλιτεχνικό βάρος (και μόνον!!!), μια bambola, που, κυριολεκτικά, σαρώνει και σέρνει στόλους με το μπρίο και την τσαχπινιά της!…

Η Δέσποινα Βανδή αποδεικνύει, κάθε φορά, πρώτα, στον εαυτό της, μετά στους δημιουργούς κι έπειτα σ’ εμάς, ότι αντέχει το σανίδι και την αντέχει κι αυτό, παρότι ‘’τρίζει’’ από τα φθογγόσημά της, όταν τα στέλνει στα μπλε σκούρα, σαν βάθη ωκεανού, ανοιχτά ουράνια!!!… Τα μελωδικά της μηνύματα, σίγουρα, ακουμπάνε στα μαξιλάρια-σύννεφα τ’ ουρανού… Εκεί, που αναπαύεται και την χειροκροτεί το αηδόνι, που κατοικούσε στο λαρύγγι της κελαρυστής φωνής της Τζένης (Βάνου)…

Το μιούζικαλ γίνεται top, όταν υπάρχουν συμμετοχές, όπως αυτές του Μέμου Μπεγνή, καταρτισμένου τριεπιπεδικά καλλιτέχνη! Η τριπλέτα της φαρέτρας του ((ηθοποιός, τραγουδιστής, μουσικός) τον αξιώνει, χρόνια τώρα, να καταχειροκροτείται!!! Πριν από 14 χρόνια, είχα κάνει τίτλο σε συνέντευξή μας μια προφητεία – δική του υπόσχεση: ‘’Ήρθα, για να μείνω’’! Ε, χαίρομαι, πολλαπλώς λοιπόν, που δεν διέψευσε την προσδοκία!!!

Ο Κώστας Κόκλας κουβαλάει στη βαλίτσα του την καρδιά του ηθοποιού! Είναι ένας από την παρέα του Αυλωνίτη, του Ρίζου, του Χατζηχρήστου, της Βασιλειάδου, της Βλαχοπούλου, του Κωνσταντάρα… Έχει βρει την ωραία δική του συνέχειά τους… Είχαν λάθος timing, για να μην τους δούμε όλους μαζί επί σκηνής και οι ίδιοι να παρεϊζονται μοναδικά μεταξύ τους κι εκτός σκηνής ή κάμερας…

Ο Παύλος Χαϊκάλης, υποδυόμενος τον καταξιωμένο χορογράφο, αλλά και την αρσενική… πεταλούδα, υπερασπίζεται τόσο υπέροχα τον ρόλου το, όπως (ξε)πετά ολόκληρο… Χρυσό Οδηγό από  ανδρικά επαγγέλματα, οι επαγγελματίες των οποίων δεν τον άφηναν καθόλου αδιάφορο!… Έξοχος…

Αιώνια, ανυπέρβλητη Ελληνίδα μητέρα!!!… Αχ, κα Γερασιμίδου, το ύφος και η ρεαλιστικότατη ερμηνεία σας μας ξεπερνάει κι όλο αναρωτιέμαι, μήπως έχετε καταπιεί άπασες τις Ελληνίδες… μητέρες του κόσμου (!!!), που, με τη φυσικότητα όλου του σύμπαντος, υποδύεστε τη μητέρα, που θεωρεί το παιδί της… αιώνια προέκτασή της ή, μάλλον, μόνιμο τατουάζ ο ένας στον άλλο, ένα πράγμα…

Για τον κ. Γιώργο Κωνσταντίνου… Τι να πει κανείς; Ότι ακόμη κι όταν βίωνε ‘’Χτυποκάρδια στο θρανίο’’, ήταν ο τόσο εξαιρετικός ‘’άνθρωπος για όλες τις δουλειές’’, που τον έβαλαν μέχρι να… ’’καλωσορίσει το δολλάριο’’  κι αφού ζούσε έναν τόσο σουρεάλ ‘’γάμο αλά ελληνικά’’, κατάφερε να πάρει το καπελάκι του μια και, τελικά, ‘’η γυνή δεν… φοβείται τον άνδρα’’ και πήγε να γλυκαθεί μ’ αυτό ‘’που είναι, έτσι όλο σαντιγύ, που έχει από κάτω σοκολάτα… όχι, από πάνω σοκολάτα… και έχει πάλι το… και είναι όλο μέσα σ΄ ένα γυάλινο μπολ’’… ;;;!!!… Τι άλλο από ένα θρυλικό… προφιτερόλ;;;…

Αλλά και η κα Πηνελόπη Πιτσούλη, μετέφερε στις πλάτες της το βαρύ φορτίο της μελαγχολίας της καλλιτεχνικής απραξίας των ηλικιωμένων καλλιτεχνών. Θεσπέσια μας ‘’δούλεψε’’ με τη… θεραπευτική άνοιά της, αντίδοτο–άμυνα στη συνταξιοδότηση από την ίδια τη… ζωή! Πώς να μη φέρνουν συγκίνηση οι άνοδοι και οι κάθοδοι, οι ακμές και οι παρακμές… Κι όταν το τηλέφωνο ενός μύθου δεν χτυπάει, πια… Όταν βουλιάζει σ’ ένα έλος χωρίς τέλος… Και τι ευτυχία, όταν σαν φιάλη οξυγόνου χτυπάει το τηλέφωνο για έναν ρόλο!… Γιατί η φορεσιά μιας άλλης ζωής είναι το οξυγόνο του ηθοποιού!…. Για να θέσει, ενδυόμενος  μιαν άλλη ‘’ταυτότητα’’, τα ερωτηματικά, τις διαπιστώσεις, τις απορίες, τα θαύματα και τις οδύνες της ζωής, όπως του υπαγόρευσε η σύλληψη του συγγραφέα–σεναριογράφου και όπως του πρότεινε ο σκηνοθέτης…

Οι ρόμπες σας, κ. Κωνσταντίνου και κα Πιτσούλη, έγραψαν τόσες αποχρώσεις μέσα μας… Κοσμείτε τις ρόμπες, που φοράτε! Είστε, πραγματικά, στολίδια!… Και η ολοκλήρωση έρχεται με τον επίλογο των Ρέππα-Παπαθανασίου, δια στόματος Γ. Κωνσταντίνου, για το τι σημαίνει ο θάνατος του καλλιτέχνη… Του κάθε ηθοποιού-θαυματοποιού, που πεθαίνει στη μια ταινία και, στην επόμενη, τον βλέπεις ολοζώντανο να διαδραματίζει τον ρόλο ενός σφύζοντα από ζωή άλλου χαρακτήρα… Απανωτές αλλαγές, ατέλειωτοι θάνατοι, αλλά και διαδοχικές αναστάσεις!… Πώς, λοιπόν, να πιστέψεις, να χωνέψεις, κάποια στιγμή, ότι έρχεται η αναπότρεπτη, η οριστική, η αμετάκλητη έξοδος, η βιολογική… τελεία, το τελευταίο χειροκρότημα… Ότι περνάνε όλες οι αυλαίες και το ‘’τέλος’’ μπροστά από τα μάτια των συναδέλφων και των θεατών… Ότι φεύγει η ζωή του ηθοποιού, που έχει δώσει πνοή σε άπειρες άλλες  ζωές ‘’χαρακτήρες’’-ρόλους, δίνοντάς τους ‘’σάρκινη κατοικία’’, μορφή, συμπεριφορά, υπόσταση, λόγο ύπαρξης, γνήσια υποσύνολα όλοι μέσα στη δική του οντότητα… Κι όταν έρχεται η ώρα τού ύστατου αποχαιρετισμού, είναι σαν να χαιρετάς όλους αυτούς του ήρωες, όλες αυτές τις οντότητες, που ζούσαν μόνο εντός του… Σαν να αποχαιρετάς πολλούς γνώριμους ‘’χαρακτήρες’’, που σου σύστησε ο αποχωρών ηθοποιός… Μια μικρή κοινωνία… Όπως το ίδιο συμβαίνει με τους δημιουργούς –συγγραφείς, σεναριογράφους, συνθέτες, στιχουργούς- που εμπεριέχουν κόσμους μέσα τους και μας μεταφέρουν με το μαγικό… φαντασιόπλοιό τους, μέσω των κειμένων, των στίχων, των πενταγράμμων, σ’ αυτούς… Γι’ αυτό δεν είναι, απλά, ‘’τετραγωνισμένα’’ κάποια επαγγέλματα… Προκύπτουν από μια ζέουσα, εκρηκτική, εσώτερη ανάγκη, που καίει τα σωθικά αυτού, που την φέρει εντός του!… Κι επειδή αυτή η λάβα προκύπτει από τα έγκατα της ψυχής, δεν μπορεί παρά να ρέει καυτή με φόρα και να διασχίζει τις ψυχές της πλειονότητας των αποδεκτών!…

Σ’ αυτό το ταξίδι των σκέψεων με οδήγησε η βραδιά της πολλαπλής…δροσιάς, την οποία προσφέρει το ΄Αλσος, μέσα από ψυχές – δροσοσταλίδες, που κάθισαν πάνω στα υγρά μάτια της καρδιάς μας… Οι Ρέππας-Παπαθανασίου, αριστοτέχνες, τα κατάφεραν ΠΑΛΙ!… Με έναν κύκλο ζωών-ανατροπών, εξελίξεων, ένα γαϊτανάκι ερώτων -φανερών και κρυφών… Βιώνονται επί σκηνής κι άλλα βαρειά… περιστατικά: ναρκωτικά, ‘’περίπλοκες’’ οικογενειακές σχέσεις, ‘’ιδιαίτερες’’ σχέσεις, γεγονότα πολιτικά, αλλαγές αστικών δομών, αποτυπώσεις τάσεων και ρευμάτων, καλλιτεχνικών επιρροών… Και τι δεν περιλαμβάνει ‘’Το δικό μας σινεμά’’! Πράγματι, ό,τι είναι δικό μας ή κατάφερε να μας κάνει να το νοιώσουμε έτσι… Κι αυτό είναι που μετράει περισσότερο… Γιατί όσο μυθικοί κι αν ήταν οι πρωταγωνιστές των δικών μας ταινιών, τόσο ήταν και δικοί μας άνθρωποι… Έτσι και οι τωρινοί ηθοποιοί, που ενδύθηκαν τους παλαιότερους μύθους, επί σκηνής, είναι οι τωρινοί μύθοι και δικοί μας άνθρωποι…

Έτσι, άλλη μια φορά, παρέα με το συγγραφικό δίδυμο Ρέππα-Παπαθανασίου, πλύναμε και απολυμάναμε τραύματα από αναμνήσεις μύθων, αλλά και δικών μας ανθρώπων, που έζησαν, παράλληλα, μ’ εκείνους και, πια, υπάρχουν μόνο εντός μας… ‘’Το δικό μας σινεμά’’, αυτή η πολυεπίπεδη ευτυχής καλλιτεχνική συγκυρία (και γι’ αυτά στα οποία μας παραπέμπει, αλλά και γι’ αυτό,  που απεικονίζεται μπροστά μας, σινεμά με θεατρική ενσάρκωση, αφού, εδώ, το σινεμά ντύθηκε… θέατρο!), είναι το πλεγμένο musical, εποχών, ευωδιών, υφών… που τα έχει όλα, όπως ακριβώς η ίδια η ζωή των θεατών και αυτή των κινηματογραφικών μύθων…

Είναι το πλεκτό υφαντό, με τα ανάκατα χρώματα, που, όμως, το καθένα έχει τη θέση, την οποία πρέπει μέσα στο χάος των κλωστών… Κι έτσι ωραία, μπερδεύονται και γίνονται ένα θεσπέσιο ψηφιδωτό, με ολοζώντανα ανάγλυφα σχέδια, που σου μιλάνε για όλα όσα έχεις ζήσει, έχεις αισθανθεί, έχεις μοιραστεί… Ζεις, αισθάνεσαι, μοιράζεσαι…Θα ζεις, θα αισθάνεσαι, θα μοιράζεσαι… Γιατί τι άλλο είναι σινεμά και θέατρο από διέγερση αισθήσεων στο διηνεκές;;;…

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου, Μιχάλης Ρέππας, Φωκάς Ευαγγελινός

Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή

Κοστούμια: Έβελυν Σιούπη

Χορογραφίες: Φωκάς Ευαγγελινός

Πρωτότυπη μουσική-ενορχήστρωση-μουσική διεύθυνση: Γιώργος Ζαχαρίου

Μουσική διδασκαλία: Χάρης Γεωργίου

Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ

Video design-προβολές: Κάρολος Πορφύρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Τσούρμας

Βοηθός Χορογράφου: Μάρκο Γιακουμόγλου

Βοηθός σκηνογράφου: Δημήτρης Αγγέλης

Βοηθός ενδυματολόγου: Σταυριέλενα Δημητρακοπούλου

Hair styling: Μαρίνα Καμπριγιάννη

Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης

Video και τηλεοπτικά σποτ: Σταμάτης Γιαννουλάκης

Art Director: Θοδωρής Λαλάγκας

Κινηματογραφικός σύμβουλος: Ιάσων Τριανταφυλλίδης

Οργάνωση παραγωγής: Θάνος Παφιώλης

Διεύθυνση παραγωγής: Θανάσης Μαροσούλης

Παραγωγή: Ηλίας Μαροσούλης, Άγγελος Κοταρίδης

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:

Σπύρος Παπαδόπουλος, Δέσποινα Βανδή, Παύλος Χαϊκάλης, Κώστας Κόκλας, Κατερίνα Λέχου, Μέμος Μπεγνής, Γιώργος Χρανιώτης, Σύλβια Δελικούρα, Παρθένα Χοροζίδου, Ευγενία Σαμαρά, Μαριλού Κατσαφάδου, Μαριαλένα Ροζάκη, Γιώργος Τσούρμας, Γιάννης Ρούσος, Δημήτρης Γαλάνης και σε ξεχωριστούς ρόλους η Πηνελόπη Πιτσούλη, η Ελένη Γερασιμίδου και ο Γιώργος Κωνσταντίνου.