Χρειάστηκαν 78 χρόνια για να βρεθεί ένας Έλληνας  μαθηματικός, ο Δημήτρης Κουκουλόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ,   για να λύσει  ένα γρίφο που ταλάνιζε την μαθηματική κοινότητα  να αποδείξει ή να λύσει  δηλαδή, όπως λέγεται στην γλώσσα των μαθηματικών, την Εικασία των «RJ Duffin και AC Schaeffer».

Στο Χαλκούτσι χρειάστηκαν μόλις… τρεις μήνες, για να λυθεί ο πολιτικός γρίφος, γιατί έγιναν οι Τοπικές εκλογές και γιατί επικράτησε τόση ένταση και αντιπαλότητα. Μα… για το πυροσβεστικό όχημα της Κοινότητας τελικά!!!

Φυσικά δεν μιλάμε για  ένα οποιοδήποτε όχημα.  Αλλά για  εκείνο το όχημα το οποίο με τις άμεσες επεμβάσεις του χειριστή του και Προέδρου του Χαλκουτσίου, σε δεκάδες περιπτώσεις,  σώθηκαν  περιουσίες πολιτών στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Ωρωπού. Άρα έχει μια ιστορική αξία.

Το όχημα, λοιπόν,  αυτό περιήλθε ετσιθελικά, από την Κυριακή, στα χέρια της μειοψηφίας του Τοπικού Συμβουλίου Χαλκουτσίου, μετά από απειλές για επέμβαση ακόμα και εισαγγελέα αν δεν παραδοθεί.

Και ω του θαύματος!!! Οι ηττημένοι των εκλογών -γιατί έτσι γίνεται πάντα σε μια εκλογική διαδικασία υπάρχουν οι νικητές και οι ηττημένοι- πήραν το όχημα και το περιφέρανε στους οικισμούς της Νέας Εκάλης και του Πευκιά αλαλάζοντες ότι πήραν στα χέρια τους το λάφυρο του πολέμου. Το πολυτιμότερο αγαθό των εκλογών. Το όχημα που έμελλε να γίνει το διακύβευμα των τοπικών εκλογών.

Αυτή  η εικόνα μου θυμίζει το τέλος των πολέμων στην αρχαία Ελλάδα. Το βασιλιά Ξέρξη στον Περσικό Πόλεμο, όπου κραδαίνοντας τα λάφυρα του πολέμου έμπαινε  στις πόλεις της Ασίας  αλαλάζοντας και τα περιέφερε στους δρόμους για να τρομάξει  τον  άμαχο πληθυσμό  ζητώντας υποταγή. Μόνο που σε εκείνη την περίπτωση ο Ξέρξης ήταν νικητής, ενώ στη περίπτωση του Χαλκουτσίου οι ηττημένοι θέλουν να εμφανιστούν ως νικητές. Αλήθεια πολύ σουρεαλιστικό. Κάτι προφανώς δεν πάει καλά.

Η ιστορία όμως έχει και συνέχεια. Το περιβόητο όχημα για το οποίο έγινε ο σύγχρονος διαπαραταξιακός πόλεμος στο Χαλκούτσι, αντί να μεταφερθεί στο Δήμο, μετά την περιφορά του στους τοπικούς οικισμούς προς θέα των αμάχων, το παρκάρισαν σε ιδιωτικό πρατήριο καυσίμων στη Λεωφόρο Χαλκουτσίου. Αλήθεια γιατί; Μήπως το κλέψει κανείς και το πρατήριο θεωρήθηκε ασφαλής τόπος φύλαξης; Άγνωστο. Η για κοινή θέα του επιτυχούς εγχειρήματος;

Πάντως  οι  Αρχαίοι ημών πρόγονοι,  για όσους γνωρίζουν ιστορία, τα λάφυρα των αντιπάλων τα έθεταν σε δημόσια θέα στις πλατείες και όχι σε πρατήρια καυσίμων. Άλλωστε την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν οι εταιρείες πετρελαιοειδών, αυτό θα φταίει μάλλον.

Πραγματικά θα ευχόμουν το πρόβλημα της περιοχής και του Δήμου να ήταν αυτό το όχημα μόνο. Φοβάμαι ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα και σημαντικότερα τα οποία κάποιοι δεν τα βλέπουν αναζητώντας την πολιτική ύπαρξή τους σε ανούσιες εμπνεύσεις αυτοπροβολής.

Για αυτό θέτω το ερώτημα στο νέο Δήμαρχο Ωρωπού ο οποίος μίλησε για ενότητα μεταξύ των πολιτών. Γνωρίζει τα έργα και τις ημέρες μερίδας συνεργατών του; Κι αν ναι, επικροτεί τις κινήσεις τους;

Επειδή εκτιμώ ότι εκπροσωπεί  έναν άλλο  πολιτικό πολιτισμό  πιστεύω ότι  δεν θα ανεχθεί τέτοια φαινόμενα ρεβανσισμού και αριβισμού; Εάν  δεν  καταδικάσει αυτές τις ενέργειες κάποιων τότε φοβάμαι ότι στον Ωρωπό επιστρέφει η αλήστου μνήμης εποχή του πράσινου παλαιοκομματισμού και της άκρατης δεξιάς φασιστικής νοοτροπίας.

Ας συνεννοηθούμε, λοιπόν, σε αυτό τον πολύπαθο Τόπο. Ο Ωρωπός δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Όσοι, με την ψήφο του λαού,  αναλαμβάνουν  θέσεις ευθύνης είναι διαχειριστές, υπηρέτες του λαού και όχι ιδιοκτήτες του δήμου.

.