Στη ζωή κλείνουμε κύκλους. Κλείνουμε περιόδους είτε γιατί αναγκαζόμαστε από τα γεγονότα της καθημερινότητας, είτε γιατί θέλουμε να κάνουμε βήματα μπροστά. Πολλές φορές και για να απαλλαγούμε από πρόσωπα και καταστάσεις τοξικές που μας στερούν τη ζωή. Μας εγκλωβίζουν και μας κρατούν ομήρους στο χθες.

Έξι χρόνια μετά τον ερχομό του στη πλατεία Χαλκουτσίου, ο Αντώνης Κοπανάκης αποφάσισε να κλείσει το Ρακάδικο του με τους κρητικούς μεζέδες. Αποφάσισε να γυρίσει σελίδα στη ζωή του σε μια προσπάθεια να αναζητήσει αλλού τα βήματα της μοίρας του.

Θέλεις η οικονομική κρίση, θέλεις η τελευταία περιπέτεια της υγείας του, ο Αντώνης, πήρε την απόφασή του να φύγει μακριά από ότι τον πίκρανε. Με το θάρρος και την αποφασιστικότητα που χαρακτηρίζει κάθε Κρητικό μας το ανακοίνωσε χθες το βράδυ. Σε μια παρέα καλών φίλων. Με μια απλή γιορτή. Συντροφιά με κρητικούς μεζέδες και μουσική. Έτσι για να γεμίζει η θύμησή μας με τα όμορφα.

Άνθρωποι που βρέθηκαν αρχικά στο «Κ.Ψ.Μ» και μετά στο «Ρακάδικο», έγιναν φίλοι τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού  αλλά και τα κρύα και έρημα  βράδια του χειμώνα, όταν ακούγονταν μόνο τα σχοινιά στα άλμπουρα των πλοίων, στο μικρό λιμάνι του χωριού ή τα γαυγίσματα των ξεχασμένων, αδέσποτων σκύλων.

Περάσαμε όμορφα γύρω  από τη σόμπα  όπου λέγαμε τα καθημερινά μας έτσι για να δίνει θάρρος ο ένας στον άλλον, σε μια ιδιότυπη εξομολόγηση. Λέγαμε τα λάθη μας και τους προβληματισμούς μας, τις σκέψεις μας και τα όνειρά μας, που χάνονταν μόλις τελείωνε η ρακί η ή μπύρα.

Ο Αντώνης ξεκίνησε για άλλες πολιτείες. Μακριά από το Χαλκούτσι που αγάπησε, μα τον πόνεσε τόσο πολύ, θέτοντας πάνω από όλα την υγεία και τα παιδιά του. Γενναία, αντρίκεια απόφαση. Κρητικιά!!!

Φίλε Αντώνη, όπου και να πας στο Χαλκούτσι άφησες το αποτύπωμά σου. Κράτα τις καλές στιγμές και τους καλούς -λίγους ομολογώ-  φίλους σου, που συνάντησες στο πέρασμά σου. Σαν αερικό κοίτα μπροστά. Κοίτα το αύριο που μπορεί να είναι πιο φωτεινό για σένα. Και κάπου θα ξαναβρεθούμε, στη πορεία της ζωής. Γιατί οι καλοί φίλοι πάντα συναντιούνται.