Του Ανδρέα Κάτσενου

Όσοι είχαμε  την τιμή να υπηρετήσουμε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο τις προηγούμενες δεκαετίες από θέσεις ευθύνης συνεργαστήκαμε με μια γενιά μεγάλων κοινοβουλευτικών πολιτικών δασκάλων. Μια γενιά μεγάλων  προσωπικοτήτων, με κύρος και πολιτικό εκτόπισμα που κοσμούσαν την Ελληνική Βουλή και την πολιτική ζωή του τόπου.

Πολιτικοί με λόγο που ενέπνεαν παρά τις ιδεολογικές και κομματικές διαφορές τους, είχαν αξίες, αρχές και ηθική. Ήταν ντόμπροι. Η συντριπτική πλειοψηφία έντιμοι που ήταν πατριώτες.

Κοιτώντας, σήμερα, το πολιτικό δυναμικό της χώρας αισθάνεσαι απογοήτευση και θλίψη Μια άνευ ορίων  παρακμή να πλακώνει τα πάντα. Μια καταχνιά Μια οπισθοδρόμηση και μια κατάρρευση των πάντων στο όνομα μιας ανύπαρκτης αριστερής, δήθεν, προοδευτικής κουλτούρας, χωρίς αρχές και αξίες. Χωρίς ιδεολογία, χωρίς πυξίδα και προορισμό .Ένας ολοκληρωτικός ευτελισμός ακόμα και των ίδιων των θεσμών.

Κυριαρχούν οι  «χρήσιμοι» και συνάμα  «εύκολοι» πολιτικοί έτοιμοι  να ικανοποιήσουν τις ορέξεις των ισχυρών. Να γίνουν πιόνια και περίγελα πολιτικό-οικονομικών συμφερόντων με αντάλλαγμα να  κρατηθούν στη βουλευτική καρέκλα ή να αποκτήσουν ένα υπουργικό εφήμερο θώκο. Έτοιμοι να συνδιαλλαγούν, να αλλάξουν κόμματα σαν τα πουκάμισα, να αποδεχτούν θέσεις που πριν από λίγο κατέκριναν.  Έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα ιερά και τα όσια του τόπου.

Βουλευτές μίμοι μιας ανεκδιήγητης προοδευτικότητας που ισοπεδώνει ναρκοθετεί και δηλητηριάζει την πολιτική ζωή.  Με παντελή έλλειψη πολιτικού ρεαλισμού και χιούμορ. Κακέκτυπα Αμερικανάκια πού  προσπαθούν να μεταφέρουν μια ξένη νοοτροπία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο απαξιώνοντας την ίδια τους την παρουσία. Πολιτικοί που ευτελίζουν τη βουλή  και εξευτελίζονται. Γραφικοί τύποι που ψάχνουν μια στιγμή δημοσιότητας.

 Πολιτικοί που έχουν μετατρέψει την Βουλή, το ναό της Δημοκρατίας σε καφενείο. Με ενδυματολογικές προτιμήσεις που δεν συνάδουν με την ιερότητα του χώρου,  πολιτικό  λόγο πεζοδρομιακό, ανεδαφικό και έωλο.  Μιλούν χωρίς επιχειρήματα παπαγαλίζοντας κομματικά τσιτάτα απίστευτα βαρετά και αποκρουστικά. Αλήθεια γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα;

Το χειρότερο ψηφίζουν κρίσιμα νομοσχέδια χωρίς καν να τα έχουν διαβάσει, να τα έχουν μελετήσει, στοιχειωδώς. Αυτογελοιοποιούνται αλλά κανείς τους δεν παραιτείται. Η καρέκλα είναι πάντα ισχυρή ακόμα και για την επιβίωση.

Αλλά και κόμματα χωρίς καμιά πολιτική και ιδεολογική συνέχεια,  ιστορική και κοινωνική καταβολή. Ανεμομαζώματα, εμβαλωματικά, ευκαιριακά μορφώματα,  χωρίς προοπτική που όμως ικανοποιούν περιστασιακά πολιτικές καταστάσεις και μετά στα εξόν αποσυντίθενται.

Αυτή η εικόνα αποτελεί αίσχος για να μια χώρα που ίδρυσε και άνδρωσε τη Δημοκρατία. Αποτελεί ντροπή για το σήμερα και αύριο του Κοινοβουλευτισμού. Προβληματίζει και κάνει τους πολίτες να στρέφουν τα νώτα τους στα κόμματα και τους πολιτικούς. Αν και κάποιους αυτό τους βολεύει. Άραγε μέχρι πότε; Μέχρι να ολοκληρώσουν τη διατεταγμένη  υπηρεσία που έχουν αναλάβει ξεπουλώντας την πατρίδα για την οποία οι προγονοί μας έχυσαν το αίμα τους; Η ιστορία όμως δεν συγχωράει. Έρχεται η ώρα που αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.