<<Η ”πόλις” είναι η … σπλαχνο(γεω)γραφία σου”…>> Από τη Θεοδώρα Δέδε

Τι κι αν ”η πόλις σε ακολουθεί”;;;…*

 

Αγαπάω δεν σημαίνει καταλαβαίνω;…

Ακόμη και με τον τρόπο του ο καθένας;…

Λες πως αγαπάς τον Αλεξανδρινό **…

Πως το πνεύμα του έχει ποτίσει το μεδούλι της ψυχής σου…

Πώς μπορείς να το λες,

αφού δεν τον καταλαβαίνεις;…

Αν τον καταλάβαινες,

δεν θα ματαιοπονούσες…

 

Δεν θα κυνηγούσες τόσους -δήθεν- άλλους ουρανούς,

ενώ στις κόρες των ματιών σου

απεικονίζονται, αενάως, οι ουρανοί των απωθημένων ”θέλω” σου,

που σε κυνηγούν

και σκεπάζουν, με τον δικό τους καιρό,

τους καιρούς όλων των άλλων ουρανών…

Αλλά τα ταξίδια, οι ουρανοί και οι εκπλήξεις τους

δεν μπορεί να είναι, ποτέ, προκατασκευασμένα…

 

Εχεις σχεδόν έτοιμη την εικόνα τού παζλ σου,

με τα εκατομμύρια κομματάκια τεμαχισμένων εικονιδίων

κι ενώ προχωράς τη συμπλήρωση της εικόνας,

με προσωρινή αρμονία και σεβασμό σ’ αυτήν,

να(!), της δίνεις μια

κι όλα, πάλι, άτακτα σκόρπια!…

 

Σαν να μην είχε σκορπίσει, πριν, η ματιά σου σε ”τακτοποίηση” χιλίων τεμαχίων,

σαν να μην είχες καταναλώσει άπειρες περιστροφές των ωρολογοδεικτών,

για να καταφέρεις να δεις το δημιούργημά σου

– αν και, κατά κάποιο τρόπο, ίσως, ΄Αλλου Ρυθμιστή, στην πραγματικότητα –

να οδεύει προς την ολοκλήρωσή του…

Σαν να φοβόσουν ν’ αποδεχθείς αυτήν την εικόνα ως δοσμένη και δεδομένη,

σαν να μην είχες καθόλου συνεισφέρει στην αποτύπωσή της,

σαν να ήθελες να τραβήξεις έναν άλλο δρόμο…

Ομως, τα κομμάτια τού παζλ σου

είναι αυτά…

Το κουτί τους σταλθέν ΄Ανωθεν…

Και ποιος μπορεί να αρνηθεί ένα … δώρο;

Γεμάτο ειμαρμένη, μυστήριο και πεπρωμένο,

που, μαγικά, χωράνε στο κουτί ετούτο;…

 

Πώς προσπαθείς, ματαίως, με τα ίδια κομμάτια,

που αντιστοιχούν σε μια εικόνα,

να προσπαθείς

να συνθέσεις μια άλλη;…

΄Ωστε, με τα έργα σου, σαν να αντιλέγεις:

<<Τι κι αν ”η πόλις θα με ακολουθεί”>>;…

Δηλαδή, τι κι αν σ’ ακολουθεί η ζωή σου,

το ”σπίτι” σου,

οι φωνές των ανθρώπων σου,

οι λαλιές οι δικές σου;…

Εν τέλει και εν συμπυκνώσει,

η ”πόλις” σου;!…

Εκτός και εάν…

Εκτός και εάν κάποιο χέρι Ανώτερης Δύναμης

πάρει το παζλ σου

και το αντικαταστήσει μ’ ένα άλλο

ή του αλλάξει άπειρα κομματάκια με άλλα,

που δύνανται να προσαρμοστούν, αριστοτεχνικά,

εσοχή μ’ εξοχή

και ν’ αποδώσουν μια νέα εικόνα…

Μ΄ έναν τρόπο θείο και μεταφυσικό…

Ομως, πότε, πώς και γιατί συμβαίνουν τέτοιες παρεμβάσεις;…

 

΄Αρα, πώς τον αγαπάς, τον Αλεξανδρινό,

αν προσπαθείς να χαλάσεις την εικόνα τής ”πόλεώς” σου;

Αν νομίζεις πως όλα αυτά δεν είσαι εσύ;

Πώς θέλεις ν’ απαλλαγείς από ετούτα;

Η ”πόλις” διεκδικεί – και κατακτά – το ΕΙΝΑΙ σου…

Την αύρα και τη σκιά σου…

Η εντός σου διαμορφωμένη ”πόλις”

είναι αδιάσπαστο στοιχείο κάθε βαλίτσας που γεμίζεις…

Είναι η … σπλαχνο(γεω)γραφία σου!…

Ναι, αυτό είναι η ”πόλις”!…

Πώς δεν το κατάλαβες;…

Τι αγάπησες, άραγε, στον Αλεξανδρινό,

αν όχι την Αλήθεια του;…

Θες να ξεριζώσεις τα σπλάχνα σου;…

 

Το ξέρω…

Τώρα, μετά από τόσους μάταιους κόπους,

θες να σε προφυλάξω,

μη φανεί η συντριβή τού παντός

και του παντός σου,

εντός κι εκτός σου…

 

Θα κλείσω τα φώτα…

Θες να κραυγάσεις…

Δεν θέλεις να τρομάξουν οι τοίχοι,

με τη θέα τού ουρλιαχτού…

Ναι, τρέχω να κλείσω τα φώτα…

Δεν πρέπει να … σκιαχτεί το φως

από τη διαπίστωση του σκότους σου…

Γιατί, μόλις(!), κατάλαβες

πως δεν βρίσκεις πλανήτη να τ’ ακουμπήσεις…

Και ετούτη η αυτοδιαπίστωση

είναι πιο οδυνηρή,

απίστευτα πιο θλιβερή

και πιο ολέθρια,

από το ίδιο το σκοτάδι σου…

Αλλά όχι!…

Θ’ ανάψω τα φώτα!…

Μόνο και μόνο για την ασέβεια να λες ότι λατρεύεις τον Αλεξανδρινό

και να έχεις κατορθώσει

– αλήθεια, πώς τα κατάφερες έτσι;…-

να μη μιλήσει αληθινά, μέσα σου, ούτε μια κουβέντα του…

Αγνοώντας το ποιητικό του παζλ…

Και όχι μόνο…

Να είσαι βλάσφημος,

ενώ λες ότι

τον τιμάς,

τον αγαπάς,

τον κατανοείς,

να θέλεις να του αλλάξεις τα κομμάτια του…

Γιατί, αν το επιδιώκεις για σένα,

γιατί όχι και για εκείνον;…

 

Γι’ αυτό, παρακαλείσαι, θερμώς,

– δες το ως ευγενική εντολή –

μη διανοηθείς να αυτοχρισθείς συγκαθήμενός του,

όταν ενσώματος, από βαρύ ατσάλι, γήινος,

θα ρεμβάζει στο παγκάκι,

κάτω από το ιερό μαγνητικό πεδίο, στην Αρεοπαγίτου,

υπό τις φτερούγες τού Ιερού Βράχου,

μετά την περιπατητική του στοχαστικότητα,

παρέα με την εμπνευσμένη του μελαγχολία…

Μην τον κάνεις να σηκωθεί

και να χαθεί

στης πόλης τα στενά…

Μην τον αναγκάσεις να φύγει

και να πάρει, για πάντα, την αγαπημένη ”Πόλιν” στη βαλίτσα του

και ν’ αποχαιρετήσουμε μαζί του την ”Αλεξάνδρεια”,

αυτήν, που, προφητικά, μας μήνυσε,

πως θα χάσουμε…

Ωστε – εκτός από τον Αντώνιον*** – και κάποιοι σαν εσένα ευθύνονται…

 

* ”Η πόλις” – Κ. Καβάφης

** Αναφορά στην καταγωγή του Κ. Καβάφη

*** ”Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον” – Κ. Καβάφης