Η αλήθεια απαιτεί μηδενική προσέγγιση ενός γεγονότος. Ξεκινώντας από το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», ας « διαμυθολογήσουμε» (ψαχουλέψουμε) την αλήθεια κατά το Σωκράτη.

Αιτία αυτής της αναγκαιότητας ο πρόσφατος Απολογισμός πεπραγμένων  της Δημοτικής Αρχής, του Δήμου Ωρωπού, σε μια πολύωρη, δημοκρατική διαδικασία.

Ο Γιώργος Γιασημάκης και η Δημοτική Αρχή του ξεδίπλωσαν όλο το έργο που έχει παραχθεί τα τελευταία χρόνια, έργο το οποίο αμφισβήτησε η Αντιπολίτευση κάνοντας λόγο για έλλειψη οράματος και για έργα που δεν υπάρχουν. Έφτασε μάλιστα στο σημείο με  αφορισμούς να μιλήσει για αποδόμηση  του έργου.

Ας ξεκινήσουμε από μια, κοινώς, αποδεκτή πραγματικότητα και να ξαναθυμηθούμε την εικόνα του Δήμου, στο πρόσφατο χθες. Μιας περιοχής, απολύτως εγκαταλελειμμένης, με πολλά προβλήματα, αποκομμένης από την υπόλοιπη Αττική, με οικονομικά σε άθλια κατάσταση και χωρίς όραμα για το αύριο. Όπου όσα επιχείρησαν, καλοπροαίρετα, κατά το παρελθόν, οι διατελέσαντες Δήμαρχοι να κάνουν κι έκαναν αρκετά, χάνονταν στην εσωστρέφεια, τις αντιπαραθέσεις και σε μια νοοτροπία αυτοκαταστροφής σε κάθε καινούργιά προσπάθεια. Κανείς νομίζω δεν έχει διαφορετική άποψη.

Τα τελευταία επτά χρόνια μια Δημοτική Αρχή που στην αρχή έμοιαζε οικουμενική, αποφάσισε να υπερβεί τις μικρότητες και τη μιζέρια και να χαράξει μια νέα πορεία για τον τόπο. Με δυσκολίες, προβλήματα, αλλά έχοντας σύμμαχο τους πολίτες και αρκετούς από εκείνους που, σήμερα, την επικρίνουν. Φαντάζομαι ούτε εδώ υπάρχει αντίρρηση.

Τα χρόνια πέρασαν και αυτή η Δημοτική Αρχή με οργάνωση, μεθοδικότητα, υπομονή και επιμονή ξετυλίγει, αργά αλλά σταθερά, το όραμά της. Με έργα πραγματικά. Με εξασφάλιση πολλών εκατομμυρίων από διάφορα χρηματοδοτικά εργαλεία, με καθημερινή δουλειά στα υπουργεία, στη Περιφέρεια Χρήματα που ήρθαν κι άλλα που έρχονται. Πάνω από εκατό εκατ.  ευρώ αντλούνται για αυτά τα έργα. Το τελευταίο Τεχνικό Πρόγραμμα φτάνει τα 60 εκατ. ευρώ. Νοικοκυρεύτηκε ο δήμος, χωρίς δάνεια και μπορεί να έχει πιστοληπτική ικανότητα και φερεγγυότητα. Και σε αυτό όλοι νομίζω συμφωνούν, έστω κι αν κάποιοι γκρινιάζουν για υπέρογκες αλλά αναγκαίες, για να λειτουργήσει ο δήμος, αυξήσεις, στα ανταποδοτικά τέλη.

Έργα, ουσία, μικρά και μεγάλα, εκτελέστηκαν ή εκτελούνται σε όλα τα χωριά. Απαριθμήθηκαν, διεξοδικά, κατά τον θετικό Απολογισμό και όχι την «Απολογία» της Δημοτικής Αρχής. Ακόμα και ο πιο άπιστος Θωμάς μπορεί να τα δει. Χωρίς διάθεση μικρότητας και παρωπίδες. Φαντάζομαι, ούτε εδώ μπορεί κανείς να  διαφωνήσει.

Όλα αυτά, προφανώς, δεν αποτελούν εικονική  πραγματικότητα. Είναι μέρος του οράματος. Καθημερινά  ο Ωρωπός αλλάζει. Άρα  όραμα, στοχοθεσία και αποτελεσματικότητα υπάρχει. Δεν χρειάζεται να τεθεί τώρα μετά από επτά χρόνια. Κατά συνέπεια, κανείς δεν χρειάζεται να βγαίνει έξω από την αίθουσα για να αντιληφθεί που γίνονται όλα αυτά τα έργα, στον χθεσινό εγκαταλελειμμένο, ξεχασμένο Ωρωπό, που κάποιοι χαρακτήριζαν την πίσω αυλή της Αττικής και σήμερα βλέπουν να αλλάζει. Αρκεί να σκεφτούμε ότι από  τη στιγμή που αποφασίζεται ένα έργο, μέχρι να ολοκληρωθεί, στην ελληνική γραφειοκρατία, χρειάζονται πέντε τουλάχιστον χρόνια.

Λύθηκαν όλα τα προβλήματα; Έγινα όλα τέλεια; Σαφώς και όχι.  Άλλωστε σε κάθε κοινωνία, καθημερινά, αναφύονται νέες ανάγκες, νέα προβλήματα που αναζητούν λύσεις. Και αλαζονεία δεν είναι να υπερασπίζεσαι σθεναρά το πραγματικό έργο σου. Είναι υποχρέωση απέναντι στους πολίτες να ξέρουν την αλήθεια.

Αντιλαμβάνομαι ότι η Αντιπολίτευση πρέπει κάτι να πει. Θα περίμενε όμως κανείς  να  διατυπώσει όχι απλώς ένα κριτικό λόγο με άκρατη άρνηση στην κριτική της, άλλα μια ουσιαστική θέση. Μια πρόταση. Ένα διαφορετικό λόγο. Έναν πιστικό αντίλογο. Να αποδείξει ότι δεν γίνονται έργα στον Ωρωπό. Λέγοντας ότι με τις αναθέσεις γίνεται σπατάλη του δημόσιου χρήματος, σε βάρος των πολιτών. Ότι έχει στοιχεία που αύριο θα τα πάει στη Δικαιοσύνη. Ακούστηκε όμως ότι δεν αναλώνεται σε κυνήγι μαγισσών. Ακριβώς γιατί δεν υπάρχουν στοιχεία για τον Εισαγγελέα.

Αντ΄ αυτού αρκέστηκε σε κορόνες,  άκρατο λαϊκισμό,  αιτιάσεις που δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικά γεγονότα. Σε εντυπώσεις για να δικαιολογήσει την αναγκαία παρουσία της. Αποκορύφωμα η αποχώρησή της από τη διαδικασία, με το αιτιολογικό ότι οι πολίτες έλαβαν το λόγο στο τέλος. Δυστυχώς ή ευτυχώς υπάρχει συγκεκριμένη προβλεπόμενη διαδικασία που πρέπει να τηρηθεί. Προς τι η αποχώρηση; Οι εντυπωσιακοί έξοδοι; Μήπως γιατί δεν αντέχει την αλήθεια ενός γενναίου απολογισμού, που αλλάζει την περιοχή και δίνει νέες αναπτυξιακές προοπτικές στο οικονομικό, επιχειρηματικό, επιχειρηματικό,  τουριστικό πεδίο; Κανείς δεν έχει δικαίωμα απαξίωσης ενός δημοκρατικού θεσμού δημόσια λογοδοσίας.

Μια απλή «διαφυμολόγηση», λοιπόν, είναι αρκετή για να καταδείξει την αλήθεια, χωρίς παρωπίδες και διάθεση μηδενισμού. Ο Ωρωπός είναι όλον κι όχι το χωριό μου και το χωριό σου. Με καθημερινά νέες προσκλήσεις που αναζητά το μέλλον του στη νέα πραγματικότητα.

Αυτή οφείλουμε να επιζητούμε κι όχι μια ακόμα νέκυια (παράσταση), δήθεν τραγωδίας.