Γράφει ο Ανδρέας Κάτσενος, Δημοσιογράφος

Οι Απόκριες πέρασαν και οι μασκαράτες μπήκαν στη ντουλάπα, μέχρι τον επόμενο χρόνο. Ήδη διανύουμε την περίοδο της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής που θα μας οδηγήσει στην ανάβαση προς το Γολγοθά, το Σταυρό και την Ένδοξη Ανάσταση του Θεανθρώπου Χριστού.

Η χριστιανική ζωή πορεύεται μέσα στη χαρμολύπη που έχει παιδευτικό χαρακτήρα. Σφυρηλατεί τον άνθρωπο με στόχο την τελείωση του.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην καθημερινή βιωτή του ανθρώπου. Από τη χαρά στη λύπη και τούμπαλιν, στην προσπάθεια της επιβίωσης. Είναι τόσα τα γεγονότα, που δεν σου αφήνουν περιθώρια σκέψης. Μοναδικός στόχος να βγει ο μήνας. Η αγωνία καθημερινή, όπως και επιτακτική η ανάγκη να παραμείνουμε ζωντανοί στη σκηνή.

Γεγονότα που πότε μας δημιουργούν αισθήματα χαράς και άλλοτε θλίψη και δυστυχία. Άλλοτε αισιοδοξία και άλλοτε  μας οδηγούν σε προβληματισμό, σκέψεις και ανησυχία.

Η χώρα πορεύεται σε τεντωμένο σχοινί. Από τη μία με την αίσθηση ότι η οικονομία της αναπτύσσεται σε γερές βάσεις, με σταθερότητα και διεθνή αναγνώριση. Από την άλλη με προβληματισμό ότι όλα αυτά είναι λογιστικά τερτίπια εφησυχασμού που  δεν ανταποκρίνονται  στην πραγματικότητα.

Μια ύφεση είναι βέβαιον ότι θα γκρεμίσει το οικοδόμημα. Άλλωστε τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία, όπως έγραψε και η Οικονομική Καθημερινή, (10/3/2024) δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για πανηγυρισμούς.

Η αγόρευση της εισαγγελέως στην πολύκροτη υπόθεση της 12χρόνης στο Κολωνό, στην πρόταση για καταδίκη των ενόχων, προκάλεσε το περί δικαίου αίσθημα. Απέδειξε ότι η δικαιοσύνη δεν είναι και τόσο ανεξάρτητη όσο θα θέλαμε στη χώρα μας.

Η χαροκαμένη μάνα Μαρία Καρυστιανού, την ώρα που όλη η χώρα ζούσε στους ρυθμούς του καρναβαλιού, έδινε τη δική της μάχη, στο ευρωκοινοβούλιο, για δικαίωση των 57 αθώων θυμάτων του μοιραίου τρένου στα Τέμπη, πριν από ένα ακριβώς χρόνο. Μια μάχη που επουδενί δεν πρέπει να κομματικοποιηθεί στην μνήμη των νεκρών. Όσος πόνος κι αν πλημμυρίζει τα σωθικά των συγγενών τους. Δικαίωση, σημαίνει αποκάλυψη των αιτίων του τραγικού δυστυχήματος και βελτίωση όλων εκείνων των κακώς κειμένων συνθηκών, ώστε να μην ξανασυμβεί μια ανάλογη  τραγωδία.

Η μελέτη της ουρανοκατέβατης Ολλανδικής εταιρίας HVA, για το μέλλον του Θεσσαλικού κάμπου, αγνώστου οικονομικής απολαβής, έρχεται να επαναλάβει  αυτά τα οποία  μας έχουν καταθέσει, με επίσημες προτάσεις τους, δύο ελληνικά πανεπιστήμια, Θεσσαλονίκης και Θεσσαλίας, δωρεάν, και έχουν απορριφθεί είτε από την ΕΕ, είτε από το ΣτΕ. Σωτήρες με το αζημίωτο, που όμως υποστηρίζουν ότι όσα προτείνουν πρέπει να εφαρμοστούν, εάν δεν θέλουμε, τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια, ο κάμπος να μην μετατραπεί σε έρημος.

Την ίδια ώρα που η κλιματική αλλαγή δείχνει τα δόντια της, με το θερμότερο χειμώνα των τελευταίων χρόνων και την μέση τιμή της θερμοκρασίας να αυξάνει επικίνδυνα.

Και  η χώρα μας να βρίσκεται, σύμφωνα με τον ΠΟΥ, και την σχετική έρευνα που διενήργησε το IQAir, στην 51 θέση, όσον αφορά την καθαρότητα του αέρα που εισπνέουμε. Επτά εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους από τους μικροοργανισμούς που εισπνέουμε, παγκοσμίως.

Στο πλαίσιο αυτό εμείς αμετανόητοι, συνεχίζουμε να έχουμε βιομηχανικά πάρκα, ατάκτως ειρημένα, εντός οικιστικών περιοχών. Ανερυθρίαστα κατασκευάζουμε ΧΥΤΕΑ ΧΥΤΒΑ, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές, για να εξυπηρετήσουμε οικονομικά συμφέροντα και όχι την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Αλήθεια ποια αξία έχει;

Για να μην μιλήσω για το βραχνά των δανείων, τις αυξήσεις στις ΔΕΚΟ, τα επιτόκια και τον πληθωρισμό στα είδη πρώτης ανάγκης, που κάνουν τον βίο αβίωτο των πολιτών, σε συνάρτηση με τους χαμηλούς μισθούς, σχεδόν, πείνας.

Η ζωή μας ένας καθημερινός Γολγοθάς, μια διαρκής χαρμολύπη επιβίωσης, σε τούτο τον κόσμο των συμφερόντων των ολίγων και ισχυρών.