Στην ψυχολογία, με τον όρο λευκό πένθος ή προ πένθος εννοούμε το πένθος που βιώνουν εκείνοι οι άνθρωποι που φροντίζουν ή βρίσκονται κοντά σε αγαπημένους τους οι οποίοι χάνουν σταδιακά τις βιολογικές, γνωστικές και ψυχολογικές τους ικανότητες.

Εκείνοι, που οι αγαπημένοι τους μπορεί να πάσχουν από εκφυλιστικές και νευροεκφυλιστικές παθήσεις όπως κάποια μορφή άνοιας, σκλήρυνση κατά πλάκας κ.λ.π. Εκείνοι, που πρέπει να αντιμετωπίσουν καθημερινά νέα συμπτώματα και νέες εκπτώσεις τόσο σε βιολογικό όσο και σε γνωστικό και ψυχολογικό επίπεδο.

Πρόκειται για μια δύσκολη διαδικασία όπου ο/η ασθενής επειδή δεν έχει τον έλεγχο των λειτουργιών του/ της, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του/ της και χάνει την αυτοεικόνα του/ της.

Από την άλλη, οι συγγενείς πρέπει να προσαρμόζονται συνεχώς σε καινούργιους ρόλους από τη στιγμή που ο/η ασθενής δεν μπορεί να επιτελέσει πλέον τον δικό του/ της. Για παράδειγμα ενώ ο πατέρας μιας οικογένειας μέχρι να νοσήσει ήταν εκείνος που αποφάσιζε, προστάτευε και φρόντιζε, τώρα το παιδί παίρνει το ρόλο του και ταυτόχρονα αναλαμβάνει τη φροντίδα και την προστασία του.

Επιπλέον πρόκειται για μια σχέση που βλέπουν ότι τελειώνει αλλά δεν γνωρίζουν το πότε. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως οι συγγενείς έχουν το χρόνο να προετοιμαστούν ψυχολογικά αρκετό καιρό πριν συμβεί το μοιραίο όμως είναι εξαιρετικά τραυματικό το γεγονός να πενθούν καθημερινά κάτι καινούργιο που χάνεται. Πρόκειται για ένα αβίωτο και ανείπωτο πόνο γεμάτο θυμό, θρήνο και ντροπή για την ανικανότητά τους να βοηθήσουν τον δικό τους άνθρωπο. Στα παραπάνω συνυπάρχει η ελπίδα πως ο αγαπημένος τους θα επανέλθει αλλά και οι ενοχές ότι τον αποχαιρετούν πριν φύγει.

Έτσι γίνεται εμφανής η πολυπλοκότητα και η σοβαρότητα της κατάστασης καθώς και η αναγκαιότητα της ψυχοθεραπείας στην οικογένεια. Όπως έχει αναφερθεί πολλές φορές σε αυτή τη στήλη, η βοήθεια από ειδικούς  δεν είναι ούτε ντροπή αλλά ούτε και πολυτέλεια. Μπορεί να προσφέρει ανακούφιση.

Μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, να περνάτε καλά γιατί το αξίζετε!