Μήπως είμαι «δύσκολος ασθενής;» Αλήθεια, ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός «καλού ασθενή;» Για να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση θα πρέπει αρχικά να δούμε το πλαίσιο εργασίας των γιατρών και τι συνήθως αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

Τι μπορεί λοιπόν να συμβεί κατά τη διάρκεια μιας τυπικής ημέρας στην εργασιακή ζωή ενός γιατρού;

Μπορεί να έρθουν αρκετά τακτικά περιστατικά χωρίς να έχουν

κλείσει ραντεβού. Το δε χειρότερο, είναι να έρθουν για

συνταγογράφηση φαρμάκων και να φέρει ο κάθε ένας τα βιβλιάρια όλης της οικογένειάς του. Έτσι λοιπόν ο κάθε ένας από αυτούς, πολλές φορές ζητάει από το γιατρό να κάνει δουλειά για δύο και τρία άτομα και μάλιστα χωρίς καν να έχει μπει στον κόπο να κλείσει ραντεβού. Αυτή η τακτική δημιουργεί μεγάλες καθυστερήσεις και εκνευρισμό σε όλους όσους περιμένουν τη σειρά τους για να εξυπηρετηθούν.

Κάτι άλλο που ενδέχεται να συμβεί, κυρίως ως αποτέλεσμα των παραπάνω, είναι οι εκνευρισμένοι ασθενείς ή/και οι συνοδοί τους που περιμέναν αρκετά για να έρθει η σειρά τους, να ξεσπάσουν το θυμό τους πάνω στο γιατρό ή να αρχίσουν να φωνάζουν στο χώρο αναμονής.

Σίγουρα δε θα πρέπει να παραβλέψουμε και εκείνους που έρχονται στο γιατρό με έτοιμη τη διάγνωση (από το google) και κυρίως με έτοιμες υποδείξεις για τη φαρμακευτική αγωγή που περιμένουν από εκείνον να τους δώσει. Λοιπόν θα μου επιτρέψετε εδώ να σας πω κάτι που ίσως σας ξαφνιάσει: δεν είμαστε εμείς οι ειδικοί, ο γιατρός είναι! Είναι καλή ιδέα να το θυμόμαστε αυτό.

Εκτός των παραπάνω, είναι πολλές οι κατηγορίες «δύσκολων ασθενών» που καλείται ο γιατρός να αντιμετωπίσει καθημερινά. Ενδεικτικά είναι:

• Ασθενείς που αρνούνται να δεχτούν την κατάσταση τους.
• Ασθενείς που αμφισβητούν τις γνώσεις του γιατρού.
• Ασθενείς που δεν μιλούν τη γλώσσα του γιατρού.
• Ασθενείς που παίρνουν το χρόνο του χωρίς να έχουν πραγματικό πρόβλημα.
• Ασθενείς που αρνούνται να συμμορφωθούν με τις οδηγίες του.
• Σιωπηλοί ασθενείς.
• Πολυλογάδες ασθενείς.
• Ασαφείς ασθενείς.
• Θυμωμένοι ασθενείς.
• Ασθενείς σε άρνηση.
• Αγχωμένοι ασθενείς.
• Ασθενείς με σωματοποιημένα συμπτώματα.
• Απαιτητικοί ασθενείς.
• Εξαρτημένοι ασθενείς.
• Χειριστικοί ασθενείς.
• Χρόνιοι ασθενείς.
• Παρανοϊκοί ασθενείς.
• Αγενείς ή/ και προσβλητικοί ασθενείς.

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της βάρδιάς τους, οι γιατροί πρέπει να ανακοινώσουν κάποια άσχημα νέα στους ασθενείς τους. Επίσης, να είναι πάντα σε γνωστική διαύγεια για να μην κάνουν κάποιο λάθος. Τέλος, πρέπει να διαβάζουν καθημερινά τις νέες εξελίξεις στην επιστήμη τους για να είναι οι γνώσεις τους επίκαιρες και εκείνοι αποτελεσματικοί στο έργο τους.

Από τα παραπάνω είναι εύκολο πια να καταλάβουμε το πλαίσιο της δουλειάς αυτών των ανθρώπων και να αναρωτηθούμε ποιες είναι οι δικές μας προσδοκίες από εκείνους και τι είδους ασθενείς είμαστε.

Αυτό που πολλές φορές παραβλέπουμε, είναι πως οι γιατροί είναι άνθρωποι όπως όλοι μας. Αυτό σημαίνει πως όπως όλοι μας, μπορεί να έχουν προβλήματα με την οικογένεια ή τα παιδιά τους, δικά τους προβλήματα υγείας, κάποιον υπερήλικα γονέα να φροντίσουν ή δυσκολίες στο εργασιακό τους περιβάλλον. Επίσης ενδέχεται κάποια ημέρα να μην αισθάνονται καλά, να πονάνε, να μην έχουν κέφι ή να είναι στεναχωρημένοι.

Το σίγουρο όμως είναι, πως χαίρονται να βοηθάνε τους ασθενείς τους και πάντα νιώθουν ότι ο κόπος τους πιάνει τόπο όταν βλέπουν πως εκείνοι συμμορφώνονται με τη φαρμακευτική τους αγωγή και βελτιώνουν την υγεία τους.

Αν για κάποιο λόγο διαπιστώσαμε πως είμαστε ένας «δύσκολος ασθενής», ποτέ δεν είναι αργά να το αλλάξουμε.

Μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, να περνάτε καλά γιατί το αξίζετε!