Η βία είναι μία και αναφέρεται σε πράξεις επιθετικότητας με στόχο τον τραυματισμό ή τη ζημιά του ανθρώπου, της περιουσίας του ή ενός ζώου. Στην προσπάθειά μας να ορίσουμε το περιβάλλον που λαμβάνει χώρα, τα χαρακτηριστικά των θυτών και των θυμάτων, την κατηγοριοποιούμε σε ενδοοικογενειακή, πολιτική, θρησκευτική, ψυχολογική, σεξουαλική, καλλιτεχνική, οπτικοακουστική, αναίτια, ενδοσχολική, οπαδική κ.λ.π.

Η οπαδική βία ή όπως λέγαμε παλιότερα χουλιγκανισμός, σχετίζεται με  την συμπεριφορά των οπαδών σε αγώνες κυρίως ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Αφορά βανδαλισμούς και ομαδικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από έναν αγώνα, αλλά και προκαθορισμένες συγκρούσεις μεταξύ οπαδών που γίνονται ανεξάρτητα από τους αγώνες.

Τα θύματα ενδέχεται να είναι τόσο οπαδοί αντίπαλων ομάδων, όσο και άνθρωποι άσχετοι με το άθλημα που έτυχε να βρεθούν τη λάθος ώρα, στο λάθος σημείο χωρίς να μπορούν να προστατευτούν.

Οι θύτες είναι άτομα όλων των κοινωνικών τάξεων που χαρακτηρίζονται από χαμηλή αυτεκτίμηση και που αγωνίζονται να αποκτήσουν και να ενισχύσουν την ανύπαρκτη ταυτότητά τους μέσω της αθλητικής τους ομάδας. Άτομα χωρίς αθλητική παιδεία, ενσυναίσθηση, σεβασμό για τα έμβια όντα και κυρίως για τους άλλους ανθρώπους. Πρόκειται για άτομα χωρίς αυτογνωσία και με ελαστικές αναστολές τις οποίες χάνουν εντελώς στην προσπάθειά τους να είναι αποδεκτοί από τα άλλα μέλη της ομάδας τους, με αποτέλεσμα να υπακούουν τυφλά, να κάνουν ότι και οι άλλοι και εντέλει να λειτουργούν όχι μόνο σαν όχλος αλλά σαν συμμορίτες.

Στην προσπάθεια για τον περιορισμό του φαινομένου της οπαδικής βίας, δεν είναι καλή ιδέα η εστίαση μόνο στις αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν στην αστυνομία (εκπαίδευση, συντονισμός κ.λ.π.) Η ιστορία έχει δείξει πως όταν αυξήθηκε η αστυνόμευση μέσα στα γήπεδα, το φαινόμενο εξαπλώθηκε έξω από αυτά. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι νεαροί θύτες υπάρχουν είτε το θέλουμε, είτε όχι. Και δεν είναι η ασθένεια, αποτελούν μόνο το σύμπτωμα. Δεν είναι η γρίπη, είναι ο βήχας που μας δείχνει το πόσο νοσεί η κοινωνία μας. Μήπως λοιπόν θα ήταν μια καλή ιδέα να ενισχύσουμε τους νέους γονείς προκειμένου να διαπαιδαγωγήσουν παιδιά με διαφορετικές ποιότητες; Μήπως η εφαρμογή του οικογενειακού ψυχολόγου έχει κάποιο νόημα ύπαρξης; Μήπως αντί να έχουμε ένα σχολικό ψυχολόγο για πέντε σχολεία, θα ήταν καλό να σκεφτούμε το ενδεχόμενο κάθε σχολείο να έχει τον δικό του; Έτσι θα μπορούσαν να εφαρμοστούν προγράμματα καταπολέμησης της βίας, ανάπτυξης της ενσυναίσθησης και επικοινωνίας των παιδιών με τα συναισθήματά τους. Τώρα ποιος να προλάβει να κάνει τι;

Το θέμα της βίας δυστυχώς είναι πολύπλευρο και η παρέμβαση πρέπει να είναι πολυπαραγοντική αν θέλουμε να εξαλείψουμε την ασθένεια και όχι μόνο ένα σύμπτωμα αυτής.

Μέχρι την επόμενη φορά, να περνάτε καλά γιατί το αξίζετε!