Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόσουν πως θα είναι η συνάντηση μαζί της. Έχεις εκπαιδευτεί για αυτό, το έχεις κάνει πάμπολλες φορές, άλλωστε καθημερινά οι άνθρωποι έχουν απώλειες και εσύ ήσουν κοντά τους για να τους στηρίξεις. Κάθε φορά όμως ήταν διαφορετικά. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και πενθεί με τον δικό του τρόπο.

Και τώρα στέκεσαι μπροστά της. Σε κοιτάζει στα μάτια σαν να θέλει να σε ρωτήσει ποια είσαι, τι θέλεις από εκείνη. Δε λέει τίποτα. Την κοιτάς κι εσύ στα μάτια. Δεν μιλάς, την κοιτάς και της λες βουβά «είμαι εδώ για εσένα, είμαι δίπλα σου, είμαι μαζί σου». Σου πιάνει τα χέρια, μιλάει ακατάληπτα.

Θέλει το παιδί της. Θέλει να το πάρει αγκαλιά και να πάνε στο σπίτι τους. Να του βάλει να φάει και να του ζεστάνει νερό για να πλυθεί. Να μυρίσει τα μαλλιά του και να του στρώσει να κοιμηθεί. Να ξεκουραστεί εκείνο, να ξεκουραστεί κι αυτή. Δεν μιλάς. Την ακούς. Είσαι εκεί για να την ακούσεις.

Πέφτει στην αγκαλιά σου και κλαίει βουβά. Νιώθεις κενό, μούδιασμα, θλίψη. Εκείνη όμως πονάει βαθιά. Θρηνεί για τη ζωή της που χάθηκε μαζί με το παιδί της. Θέλεις να πεις πως καταλαβαίνεις αλλά είναι ψέματα. Δεν καταλαβαίνεις.

Κανείς δεν καταλαβαίνει. Μόνο εκείνη που πονάει, που ακόμα ελπίζει πως όλα αυτά είναι απλά ένας εφιάλτης.

Πως θα ξυπνήσει και θα δει το νόημα της ζωής της να της χαμογελάει.

Το μόνο που τη νοιάζει είναι να γεμίσει ξανά η αγκαλιά της. Άκουσε για εθνικό πένθος. Δεν την νοιάζει. Μια μεσίστια  σημαία δε θα φέρει πίσω τη ζωή της. Γιατί, τη ζωή της έχασε. Αγωνίστηκε να μείνει έγκυος, πόνεσε για να γεννήσει, στερήθηκε για να το μεγαλώσει και τώρα έτσι ξαφνικά, έτσι άδικα το έχασε. Τώρα κλαίει γοερά. Το έχασε και δεν μπορεί ούτε να το αποχαιρετήσει. Της είπαν θα αποδοθούν ευθύνες.

Δεν τη νοιάζει. Το παιδί της δε θα γυρίσει σπίτι τους. Το παιδί της δεν υπάρχει.

Την ακούς και δε μιλάς. Τι θα μπορούσες να πεις άλλωστε;

Τη σφίγγεις στην αγκαλιά σου και την ακούς να σου ψιθυρίζει «σε ευχαριστώ». Την κοιτάζεις με απορία. «Που με άκουσες σιωπηλή» σου εξηγεί.

Όταν σπαράζουν οι μανάδες, μη μιλάς. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Σιωπή. Κλείσε το στόμα σου και άνοιξε την καρδιά σου. Μόνο αυτό. Τίποτα άλλο, μ΄ ακούς; Σιωπή.

Μέχρι την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά γιατί το αξίζετε!