της Σοφίας Μπασκάκη

Με την απόφαση της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Γερμανία και άλλες χώρες του βορρά μπορούν να επιστρέφουν πρόσφυγες που δεν επιθυμούν, στην πρώτη χώρα υποδοχής.

Να τους επιστρέφουν έτσι απλά, σαν ένα προϊόν ελαττωματικό που δεν τους κάνει ή σαν κάτι περιττό που αντί να μένει να γεμίζει την ντουλάπα, το επιστρέφουν.

Ουσιαστικά, όπως λένε οι «ευρωπαϊκές γραφές»,  ενεργοποιείται το νομικό κείμενο του Δουβλίνου ΙΙ, το οποίο αναγκάζει το μετανάστη που αιτείται άσυλο σε άλλη χώρα να επιστρέφει στην πρώτη χώρα εισόδου για να το αιτηθεί.

Το «προνόμιο» της πρώτης χώρας εισόδου το έχει η Ελλάδα, καθώς είναι η κύρια πύλη εισόδου στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Η Ε.Ε. μάλιστα δίνει 20 εκατ. ευρώ στην Ελλάδα, την ίδια ώρα που η Τουρκία πήρε 3 δις ευρώ για να κρατήσει τους πρόσφυγες στο εσωτερικό της. Αθετώντας τη συμφωνία, ο Ερντογάν τους χρησιμοποιεί εκβιαστικά για να πάρει η Τουρκία ελεύθερη βίζα προς την Ευρώπη αλλά και ως απειλή προς την Ελλάδα εάν δεν αποδεχτεί συνδιαχείριση του Αιγαίου, στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο.

Μεγάλο ζήτημα το προσφυγικό, μέγιστο πρόβλημα, τεράστιο πολιτικό παιχνίδι.   Ξεριζωμός, άγνωστος προορισμός, αγώνας για επιβίωση. Αναλώσιμα πιόνια οι άνθρωποι που παύουν πια να είναι «άνθρωποι» και γίνονται «πρόσφυγες» που κανείς δεν θέλει ούτε έξω, ούτε μέσα στο σπίτι του.

Ανατολή και Δύση. Πόλεμος και πολιτισμός. Κόλαση και Παράδεισος. Δυο αντίθετοι κόσμοι πάνω στον ίδιο πλανήτη. Δυο αντικρουόμενα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Δυο χέρια που ζητούν έλεος, δυο μάτια που δεν θέλουν να δουν, δυο λέξεις μόνο, Ανατολή και Δύση.

Αντικρουόμενες οι απόψεις, οι λαοί διχάζονται, το μίσος και ο φόβος φωλιάζουν στις συνειδήσεις. Αμέτρητες συσκέψεις και συζητήσεις διεθνούς επιπέδου για το τι θα απογίνουν οι πρόσφυγες. Από τη μια να τους προστατέψουμε, από την άλλη να τους πετάξουμε. Για να σταματήσει η Ευρώπη να τους «παράγει», ούτε λόγος!

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος να συνεχίζεται, με την Ευρώπη να συναινεί, οι βομβαρδισμοί να ρημάζουν τα πάντα, αθώες ζωές να αποδεκατίζονται και αν καταφέρουν κάποιοι να επιζήσουν από αυτή την καταστροφική μανία του πολέμου, η Ευρώπη να τους αγκαλιάζει με τα λόγια και να τους διώχνει με τις πράξεις.