Του Δημήτρη Κρανιά Πρώην Βουλευτή – Γιατρού

Κάποια στιγμή τα φώτα θα χαμηλώσουν και η οδύνη θα κλειστεί μέσα στα σπίτια όσων έχασαν ανθρώπους και αυτών που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τα τραύματα για την υπόλοιπη ζωή τους.

Όλοι (πολιτική ηγεσία διαχρονικά, τύπος, εργαζόμενοι, πολίτες) εμφανίζονται σα να ξύπνησαν από λήθαργο. Και αυτοί που είχαν ανησυχήσει και μιλήσει και αυτοί που διαβεβαίωναν ότι όλα ήταν καλά.

Το μαχαίρι ως το κόκκαλο λοιπόν, …αρκεί να μην είναι το δικό μας (κόκκαλο).

Γιατί δεν μπορεί να σε πονάνε οι νεκροί στα ΤΕΜΠΗ αν δεν σε πονάνε οι νεκροί στο Μάτι, στη Μάνδρα και τη Marfin.

Γιατί δεν είναι ενημέρωση η πληθώρα τηλεοπτικών εισαγγελέων και αστυνόμων Σαϊνηδων, ενώ παραμένει ενημέρωση η προσκόλληση στα γεγονότα με ελεύθερη έκφραση γνώμης (ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί) .

Γιατί δεν γίνεται να μιλάς για ασφάλεια και σε λίγες μέρες να έχεις δρομολόγιο με προορισμό το θάνατο.

Γιατί δεν γίνεται να μην αισθάνεσαι ευθύνη, όταν και στη δική σου βάρδια υπήρξε δυστύχημα με νεκρούς. Και οι τρεις νεκροί ήταν άνθρωποι.

Γιατί τα παιδιά που δεν θα γυρίσουν σπίτι δεν είναι επικοινωνιακή ατάκα και δεν χρειάζονται καμιά επικοινωνιακή διαχείριση, παρά μόνον την αλήθεια.

Γιατί κανείς δεν θα βρει ψήφους πατώντας στα λευκά φέρετρα.

Αναζητείται η κάθαρση, η οποία σήμερα δεν είναι ορατή. Κάθαρση που θα γαληνέψει την ψυχή όσων έμειναν πίσω και μιας κοινωνίας που δεν θα γεμίζει το τσουβάλι της οργής με δικαίους και αδίκους.

Δεν μπορώ εδώ να μην ευχηθώ για όλους εμάς, τους ευαίσθητους, καλό Πάσχα (με αρνί στη σούβλα), καλό καλοκαίρι στα μπιτσόμπαρα των νησιών, φυσικά οργή, θυμό και πεζοδρόμιο για ό,τι δεν γουστάρουμε με πολλές selfie.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ στα παιδιά που έφυγαν και δε θα γυρίσουν ποτέ στο σπίτι τους.