Γράφει ο Γιώργος Μπαλωμένος, Διεθνολόγος

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» έκανε την εμφάνισή του στη Γαλλία  στις αρχές Νοέμβρη και οι ταραχές που προκλήθηκαν στις διαδηλώσεις τους είναι οι χειρότερες που έχουν ξεσπάσει στο Παρίσι μετά το 1968. Το κίτρινο γιλέκο είναι απαραίτητο να υπάρχει στο αυτοκίνητο των οδηγών σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και  με αφορμή αυτό, οι διαδηλωτές το επέλεξαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την αύξηση στην φορολόγηση των καυσίμων και ιδιαίτερα για το κόστος του πετρελαίου κίνησης, το οποίο έχει ανέλθει τους τελευταίους 12 μήνες στο 23%.

Το κίνημα αυτό ξεκίνησε αυθόρμητα από τα social media και σε μικρό χρονικό διάστημα φούντωσε. Χωρίς κανέναν επικεφαλής ή συντονιστή, αποκομμένο από κόμματα και συνδικάτα, τα «κίτρινα γιλέκα» κατάφεραν να ασκήσουν ασφυκτική πίεση στον Εμανουέλ Μακρόν και το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα. Το αρχικό αίτημα διαμαρτυρίας τους για την φορολόγηση των καυσίμων δεν άργησε να εξελιχθεί σε μια ευρύτερη έκφραση δυσαρέσκειας και οργής για το υψηλό κόστος ζωής στη Γαλλία. Από τις κινητοποιήσεις  δεν έλειψαν και οι συγκρούσεις με την αστυνομία, με το Παρίσι να αποτελεί  το τελευταίο διάστημα πεδίο μάχης κατόπιν αιματηρών συμπλοκών των «κίτρινων γιλέκων» με τις αστυνομικές αρχές.

Οι μαζικές κινητοποιήσεις των «κίτρινων γιλέκων» για την διεκδίκηση των αιτημάτων τους είχε θετικό αντίκρισμα. Η γαλλική κυβέρνηση, υπό τον φόβο αποσταθεροποίησης της χώρας,  ανέστειλε την αύξηση στον φόρο καυσίμων για έξι μήνες, ενώ παράλληλα ο Μακρόν ανακοίνωσε αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 100€ που θα ισχύσει από την Πρωτοχρονιά του 2019, ενώ  Παράλληλα δεσμεύτηκε για φοροελαφρύνσεις και φοροαπαλλαγές. Οι εξαγγελίες του Γάλλου πρωθυπουργού, βέβαια, δεν ξέφυγαν από το μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καθώς πρόκειται να επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό του γαλλικού κράτους κατά 8-10 δισεκατομμύρια ευρώ.

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» αναμφισβήτητα αποτελεί μια νίκη του  γαλλικού λαού απέναντι στα αυστηρά οικονομικά μέτρα. Παρόμοια κινήματα έχουμε δει και στο παρελθόν, όπως εκείνο των αγανακτισμένων στην Ελλάδα το 2011 αλλά και τα κινήματα των πλατειών όπως στην Ισπανία. Τέτοιου είδους κινήματα δείχνουν πως μπορούν να σταθούν εμπόδιο στις οικονομικές πολιτικές που ασκούνται από τις κυβερνήσεις κι οι οποίες  τείνουν στην οικονομική εξασθένηση των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, δημιουργώντας έτσι μια έντονη κοινωνική πόλωση.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η έντονη δυσαρέσκεια και οι αναταραχές που δημιουργούνται από τις κινητοποιήσεις των πολιτών σε διάφορα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκαλούν κραδασμούς στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αποτελούν αντίδραση απέναντι στην οικονομική παγκοσμιοποίηση που δείχνει να θέλει τον αφανισμό της μεσαίας τάξης προς όφελος των οικονομικών συμφερόντων των κυβερνήσεων και γεννούν αμφιβολίες για την ποιότητα της δημοκρατίας στην Ένωση.