του Αλέξανδρου Ανδριώτη

Κάθε φορά που μαθαίνω για κάποια ανεξαρτητοποίηση βουλευτή, κατευθείαν έρχονται στο νου μου οι  «μεταγραφές» ποδοσφαιριστών, αθλητών, που επιλέγουν ομάδα ανάλογα με τα οφέλη που θα αποκομίσουν. Η εικόνα, αυτή, με τις μετακινήσεις βουλευτών από το ένα κόμμα στο άλλο αποτελούν μια ελληνική πραγματικότητα που τα χρόνια της κρίσης  έχει λάβει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις.

Προβληματίζει, δε, για την ευκολία με την οποία γίνεται η οποία και φανερώνει την έλλειψη δεσμών, ιδεολογικών και συναισθηματικών, με το κόμμα που αναδείχθηκαν και κατόρθωσαν να κατέχουν κοινοβουλευτικό ρόλο. Παράλληλα, αποδεικνύει ότι η πολιτική αντί να αποτελεί στίβο  διεκδίκησης και αγώνα, χρησιμοποιείται από ορισμένους , για «αλλότριους» σκοπούς.

Με θλίβει, δε, το γεγονός ότι δεν διαθέτουν καν το σθένος, να ομολογήσουν τους πραγματικούς λόγους της ανεξαρτητοποίησης ή μετακινήσεις τους και επιλέγουν τις τετριμμένες δικαιολογίες περί ασυνεννοησίας και προβλημάτων στο κόμμα.

Για να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς, οι  μετακινήσεις βουλευτών από ένα κόμμα σε ένα άλλο δεν είναι κάτι σπάνιο για τη μεταπολεμική κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας. Στις ταραγμένες δεκαετίες του 1950 και του 1960, οι αποστασίες και οι ομαδικές μετακινήσεις ήταν καθεστώς. Μετά τη μεταπολίτευση τα φαινόμενα αυτά περιορίστηκαν, αλλά δεν εξαφανίστηκαν, λόγω της πόλωσης μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Ιδίως μετά το 1981.

Έτσι,  η μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας διακρίνεται από μία τάση αλλοίωσης της σύνθεσης της Βουλής- η οποία σχεδόν διπλασιάστηκε την περίοδο της κρίσης- και εγείρει σημαντικά ερωτήματα για το παρόν και το μέλλον της αντιπροσωπευτικής μας Δημοκρατίας.

Ασπαζόμενος αυτή τη λογική θεωρώ ότι η ανεξαρτητοποίηση ενός βουλευτή αλλοιώνει τη βούληση του λαού που τον εξέλεξε ως εκπρόσωπο των θέσεων ενός συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος και όχι κάποιου άλλου.

Παράλληλα, θεωρώ  ότι , αυτές, οι αλλαγές και οι μεταπηδήσεις από το ένα κόμμα στο άλλο δεν βοηθούν στην εμπέδωση αισθήματος εμπιστοσύνης του λαού απέναντι στους εκπροσώπους του.

Καθημερινά, ακούω  πολίτες να μιλάνε με απαξιωτικό λόγο για τους βουλευτές, χαρακτηρίζοντας τους καιροσκόπους και ιδιοτελείς. Ο κόσμος δείχνει να χάνει την εμπιστοσύνη του και όσοι επιλέγουν να κριθούν από την λαϊκή ετυμηγορία, καταλήγουν να «εξισώνονται» με όλους όσοι αντιμετωπίζουν τη Βουλή  ως χώρο για εκπλήρωση προσωπικών φιλοδοξιών.

Αυτοί που επιδιώκουν την πόλωση είναι αυτοί που θέλουν να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και την ματαιοδοξία τους.

Δεν προσφέρουν υγιείς υπηρεσίες στο τόπο. Τα ελατήρια τους είναι προσωπικά και το μόνο εφαλτήριο τους επιμένω να το λέω είναι η ματαιοδοξία τους.
Κύριοι δεν υπηρετείτε τη δημοκρατία, διότι δημοκρατία σημαίνει πολυφωνία κι όχι πολυδιάσπαση και κατακερματισμός δυνάμεων. Δημοκρατία σημαίνει σύνθεση, συνδιαμόρφωση προγραμμάτων, καθημερινός αγώνας για τη σωστή λειτουργία των θεσμών και προπάντων σεβασμός στη γνώμη των πολλών.

*Ο Αλέξανδρος Ανδριώτης κατέρχεται στις εθνικές εκλογές, στην Ανατολική Αττική, με την Ένωση Κεντρώων.