Άρθρο του καθηγητή του ΕΜΠ Βαγγέλη Χριστοφόρου

Αγαπητοί φίλοι,

Στο χωριό μου στον Αυλώνα έχουμε ένα ωραίο καφενείο που μαζευόμαστε κάποια πρωϊνά, απογεύματα ή βραδάκια και τα λέμε, μεταξύ σοβαρού και αστείου. Από τις κουβέντες αυτές, πολλές φορές διαμορφώνονταν σοβαρές απόψεις κυρίως για τα τοπικά θέματα της Κοινότητας στην αρχή, του Δήμου στην συνέχεια και του μεγάλου Δήμου τώρα πια. Ακόμη διαμορφώνονταν απόψεις για την κεντρική πολιτική σκηνή. Κουβέντες, δυνατές σε ένταση πολλές φορές, γεμάτες σε περιεχόμενο και πάντα ενδιαφέρουσες. Κουβέντες με την συμμετοχή και των κομμουνιστών. Από τέτοιες κουβέντες έχουν βγει εκλογικοί συνδυασμοί στο παρελθόν, τότε που οι κοινωνικοί πρωτογενείς σχηματισμοί (μικρές κοινότητες και μικροί δήμοι) επέτρεπαν κάτι τέτοιο.

Είναι γεγονός ότι τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Δεν υπάρχουν πια μικρές κοινότητες και μικροί δήμοι. Όλοι οι δήμοι, περίπου 300 σε όλη την επικράτεια, έχουν την δικιά τους ιδιαίτερη σημασία. Τόσο από την ανάγκη της κεντρικής και σχετικά απρόσωπης πλέον διαχείρισης, όσο και από την πηγή των κονδυλίων διαχείρισης, των οποίων οι πηγές ποικίλουν και δεν είναι εύκολα και άμεσα ανιχνεύσιμες. Με απλά λόγια ο δήμαρχος (και ο περιφερειάρχης) πρέπει να ψάξει για να βρει τις πηγές χρηματοδότησης του δήμου και της περιφέρειάς του, μιας και ο κρατικός κορβανάς είναι πλέον για γέλια και για κλάματα.

Μπροστά σ’ αυτές τις νέες συνθήκες τι κάνουν οι κομμουνιστές; Βγαίνουν μπροστά, να διεκδικήσουν την κατάκτηση του Δήμου, δείχνοντας στην πράξη στους δημότες, ποια πρέπει να είναι η πολιτική του αύριο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο δήμος για τον λαό, σημαίνει ο δήμος υπηρέτης του λαού και των συμφερόντων του. Και είναι σαν να ακούω τους φίλους μου στο καφενείο να μου λένε, μα είναι εφικτό κάτι τέτοιο; Ευτυχώς που υπάρχουν κάποια, έστω και ελάχιστα παραδείγματα που δείχνουν ότι οι κομμουνιστές λαϊκοί ηγέτες είναι σε θέση να:

1. Βρίσκουν κονδύλια που δεν μπορούν να αντλήσουν από τον κρατικό κορβανά. Συγκεκριμένα, ψάχνοντας στις διεθνείς και εθνικές επιδοτήσεις, μπορούν και σχεδιάσουν τέτοια αναπτυξιακά έργα που να ικανοποιήσουν κάποιες από τις ανάγκες των δημοτών τους. Ακόμη, όντας απαλλαγμένοι από την πελατειακή σχέση με τους δημότες τους, δεν έχουν την ανάγκη υπόγειων διαδρομών χρηματοδότησης.
2. Έχοντας σαν στόχο την δημιουργία ενός παλλαϊκού μετώπου για την νέα κοινωνία, διαπαιδαγωγούν και συνεργάζονται με τους πολίτες, δείχνοντας ότι μια λαϊκή πολιτική είναι δυνατή και αναγκαία για την ανακούφιση κάποιων βασικών αναγκών των δημοτών. Παράλληλα, δείχνουν τις αδυναμίες και τα όρια του σημερινού συστήματος, καθιστώντας αναγκαία την προοπτική της ανατροπής.
3. Μέσα από την αναπτυξιακή πολιτική που δεν κρύβει για αυτούς την προσωπική τους ευμάρεια και την ικανοποίηση των στόχων κάποιων επιτήδειων, εντάσσουν στην πρωτοπορία του εργατικού και λαϊκού κινήματος, πολίτες με ουμανιστική διάθεση και διάθεση προσφοράς.

Αυτή είναι η τριπλέτα που έχει στο μυαλό του ο κομμουνιστής δήμαρχος και που με τον τρόπο αυτό δείχνουν τον δρόμο μιας νέας Ελλάδας. Και ευτυχώς για όλους εμάς, που πιστεύουμε σ’ αυτό το όραμα, υπάρχουν λίγα, αλλά ικανά παραδείγματα, σαν αυτό του δήμου Πατρέων, να μας πείσουν για την ρεαλιστικότητα της άποψης.

Είναι εφικτή μια τέτοια πολιτική στον δήμο μας; Ναι είναι! Και ο λόγος είναι ότι ένας πραγματικός αγωνιστής της ζωής, που ζει κάθε στιγμή της επαγγελματικής του δραστηριότητας, τόσο με την εργασιακή του αριστεία όσο και με την αγωνιστική του στάση, ο Μιχάλης Χασιώτης, μπαίνει μπροστά σαν υποψήφιος δήμαρχος με την Λαϊκή Συσπείρωση, πλαισιωμένος με άξιους συνεργάτες είναι έτοιμος να:

1. Βρει κονδύλια από εθνικούς και διεθνείς πόρους για να λύσει κάποια κομβικά θέματα του δήμου που μπορούν να λυθούν στα «πλαίσια του συστήματος» χωρίς να γεμίζουν οι τσέπες των επιτήδειων, τα οποία είναι:

α. Ο καθαρισμός του Ασωπού ποταμού από το βαρύ φορτίο των βαρέων ιόντων.

β. Η ενεργειακή αυτάρκεια του δήμου με κοινά αποδεκτές τεχνικές λύσεις.

γ. Η διεκπεραίωση τρεχόντων θεμάτων υγείας και μόρφωσης.

2. Δείχνει την ανάγκη διεκδίκησης κονδυλίων για μια σειρά άλλα θέματα όπως δημοτικά τέλη, σκουπίδια, ελεύθεροι χώροι, σχολεία, παιδικοί σταθμοί, ΑΜΕΑ κλπ., μέσα από συλλογικές δραστηριότητες, αλλά και πλήρεις μελέτες βιωσιμότητας, διαμορφώνοντας έτσι ένα παλλαϊκό μέτωπο ρεαλιστικής προοπτικής που θα φέρει τον λαό αφεντικό στον τόπο του
3. Διαμορφώνει συνειδήσεις που θα μαθαίνουν να γίνονται κομμουνιστές μέσα από την διακονία των συμπολιτών τους και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της μεγάλης μάζας των δημοτών που είναι οι εργαζόμενοι.

Ας στηρίξουμε ένα τέτοιον άξιο συνδυασμό και ας συμμετέχουμε στην διαμόρφωση του παλλαϊκού κινήματος για μια νέα Ελλάδα!

Με εκτίμηση,

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Β. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Καθηγητής Ε.Μ.Π.