Έφυγε από την ζωή, πλήρης ημερών, η συντρόφισσα Αρετή Βαρβάκη-Παπακόγκου.

Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης το μεσημέρι της Τρίτης στον Κάλαμο του δήμου Ωρωπού.

Η οικογένεια της, σύντροφοι και φίλοι του ΚΚΕ έσπευσαν από νωρίς για να αποδώσουν στην συντρόφισσα Αρετή τον τελευταίο χαιρετισμό.

Οι σύντροφοι της την σκέπασαν με το τιμημένο λάβαρο του ΚΚΕ, του Κόμματος της που υπηρέτησε μέχρι την τελευταία της στιγμή και στάθηκαν τιμητική φρουρά στο πλάι της.

Το τελευταίο αποχαιρετισμό, εκ μέρους της Κ.Ο. Ωρωπού, εκφώνησε ο Μιχάλης Χασιώτης, στέλεχος του ΚΚΕ, όπου εξέφρασε τα θερμά συλλυπητήρια στον σύντροφο της Θύμιο, τα παιδιά της Ράνια, Κάτια και Βάσω, στα εγγόνια της και όλους της τους οικείους.

Η συντρόφισσα Αρετή ανήκει στην δρακογενιά της δεκαετίας του ’40 που αγωνίστηκε για να ζήσει ο λαός μας αφέντης στον τόπο του και που θα εμπνέει πάντα τις νεότερες γενιές.

Γεννήθηκε στις 2 Μάη του 1923 στο Παχτούρι, ορεινό χωριό των Τρικάλων. Ήταν το ένατο παιδί της οικογένειας. Καταλύτης στην διαμόρφωση της βαθιάς ταξικής της συνείδησης ήταν ο αδερφός της Νίκος ο οποίος την έφερε για πρώτη φορά σε επαφή με την πανανθρώπινη κοσμοθεωρία του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού.

Από τα μαθητικά της χρόνια δεν έπαψε να αγωνίζεται ο μέσα από τις γραμμές της ΟΚΝΕ με αυταπάρνηση. Αμέσως μετά την έλευση των Ναζί κατακτητών, τον Οκτώβρη του 1941, οργανώνεται στο ΕΑΜ-ΝΕΩΝ και συγκροτεί μαζί με την αδερφή της Σοφία πυρήνα στο σχολείο της.

Την ίδια στιγμή χρησιμοποιείται ως σύνδεσμος για την μεταφορά αντιστασιακού υλικού στην Καρδίτσα και τον Βόλο.

Στις αρχές του 1942 συλλαμβάνεται για την αντιστασιακής της δράση και υποβάλλεται σε ανακρίσεις. Παρόλο που οι κατακτητές χρησιμοποίησαν κάθε επιστημονικό και ψυχολογικό μέσο, η συντρόφισσα παραμένει αλύγιστη, δεν της παίρνουν λέξη.

Με την ίδρυση του Θεσσαλικού Ιερού Λόγχου, αντιστασιακή οργάνωση που συγκροτήθηκε με παρότρυνση του ΚΚΕ, συνεχίζει την δράση της μέσα από τις γραμμές του.

Στις 23 Φλεβάρη του 1943 πρωτοστατεί και ο Θεσσαλικός Ιερός Λόχος μαζί με άλλες νεολαιίστικες οργανώσεις αποφάσισαν την ίδρυση της ΕΠΟΝ.

Αναπτύσσει πρωτοπόρα δράση στην Ελεύθερη Ελλάδα, αρχικά σε χωριά δυτικά του νομού Τρικάλων και στην συνέχεια σε χωριά του δήμου Αργιθέας. Το φθινόπωρο του 1943 στάλθηκε στην Φαρκαδόνα.

Εκείνη την περίοδο η συντρόφισσα Αρετή γίνεται μέλος του τιμημένου ΚΚΕ.

Το καλοκαίρι του 1944 μεταβαίνει, με εντολή του Πανθεσσαλικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ στο Κάμπο της Λάρισας όπου και δουλεύει έως την απελευθέρωση.

Ζει τα γεγονότα της περιόδου μετά την συνθήκη της Βάρκιζας με τους διάφορους «Σούρληδες» να «λιντσάρουν, βιάζουν, σαπίζουν στο ξύλο, τεμαχίζουν, λιανίζουν κορμιά» όπως χαρακτηριστικά περιγράφει η ίδια.

Την περίοδο της εποποιίας του ΔΣΕ η ίδια βρίσκεται στην Αθήνα και βοηθάει στην ανασυγκρότησης των παράνομων κομματικών οργανώσεων. Τα σπίτια της οικογένειας λειτουργούσαν ως καταφύγια και γιάφκες για τους διωκόμενους κομμουνιστές.

Την ίδια περίοδο ο πατέρας της, ο παπάς και δάσκαλος Κωνσταντίνος Παπακόγκος, ο οποίος είχε μείνει μόνος στο χωριό με την παπαδιά κυρά Βασιλική, καθώς έδωσε στον αγώνα όλα του τα παιδιά. Εκεί οι παρακρατικοί τον συνέλαβαν και το βασάνισαν ώσπου να αφήσει την τελευταία του πνοή.

Ήταν τέτοιος ο ηρωισμός της Αρετής, τέτοια η πίστη της στο δίκιο του αγώνα που τον Οκτώβρη του 1949, δύο μήνες μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, οργανώνει μαζί με άλλους Επονίτες που είχαν απομείνει στην Αθήνα, με συνθήματα και προκηρύξεις τον εορτασμό της 32ής επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Στην συνέχεια συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στις φυλακές Αβέρωφ. Το 1952 αποφασίστηκε ο εκτοπισμός της στο Τρίκερι. Παρέμεινε εκεί έως το 1958, με το δικαίωμα σε προσωρινές άδειες. Σε μια από αυτές, το 1956, παντρεύεται τον σύντροφο Θύμιο Βαρβάκη και σε μια άλλη γεννιέται η κόρη του Κάτια.

Στην συνέχεια, αφού τελείωσε ο εκτοπισμός στο Τρίκερι, με απόφαση της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής Δημόσιας Ασφάλειας Νομού Αττικής από το 1958 θα έπρεπε να βρίσκεται εξόριστη στον Αή-Στράτη. Όμως παρέμεινε σε περιορισμό στην Αθήνα, με τον όρο ότι αν μετακινηθεί από την περιοχή κατοικίας της θα εκτελούνταν ο εκτοπισμός.

Την ίδια περίοδο ο σύντροφος της Θύμιος φυλακίζεται και εξορίζεται στην Γυάρο με την Αρετή να δίνει τιτάνιο αγώνα για την απελευθέρωση του.

Με την πτώση της χούντας η συντρόφισσα Αρετή βρίσκεται με την οικογένεια της στον Χολαργό όπου συγκροτεί μαζί με άλλους συντρόφους την Κομματική Οργάνωση.

Υπηρέτησε το Κόμμα από πολλές θέσεις ευθύνης. Υπήρξε πρωτοπόρο μέλος του κινήματος ειρήνης.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής μετακόμισε μαζί με τον σύντροφο της Θύμιο στον Κάλαμο του δήμου Ωρωπού.

Η συντρόφισσα Αρετή ήταν πάντα σεμνή. Ποτέ δε μίλαγε για τον εαυτό της αλλά για το Κόμμα, την συλλογική δουλειά και δράση.