Χάλασε η ψυχή…

Πρέπει, επειγόντως, να φτιαχτεί…

Είναι επειδή ξοδεύτηκε πολύ,

χωρίς το ξόδεμα ν’ αξίζει…

Ζητάνε, πια, η ψυχή,

με αλυσίδες να δεθεί,

μια και με των πολλών τη λογική

δεν συμφωνεί,

γιατί αυτοί τη νοιώθουν επικίνδυνη και ξένη…

Το γρανάζι της ανάποδα γυρνάει,

τον κόσμο η βίδα αυτή, που λάσκαρε,

περιγελάει…

Μεγάλο λάθος η μηχανή

να επαναστατεί,

τον οδηγό της να πολεμάει!…

Έπαθε βλάβη η ψυχή…

Τρέξτε, να την φτιάξουμε,

μη φαίνεται διαφορετική…

Η γυάλινη ασπίδα της έχει, πια, σπάσει…

Και γέννησε έναν απόκοσμο θόρυβο ”η μουρλή”,

που τίποτα δεν αφήνει, πια, να ησυχάσει…

Από τώρα, κανένας, άφοβα, δεν θα ξαναπλαγιάσει,

αφού ο κοσμάκης για δικές του, ανομολόγητες αμαρτίες

– είναι βέβαιο – θα την δικάσει…

Βρήκε σε ποιον να τις φορτώσει,

αρκεί τον εαυτό του μη ντροπιάσει…

Πάγωσε, ξαφνικά (;) η καημένη η ψυχή,

κάτι ψάχνει να ζεσταθεί…

Κι όσο το ψάχνει,

τόσο καίγεται και, παράλληλα, κρυώνει,

γιατί στων απέναντι τα μάτια

η ψυχή καίει από το χιόνι…

Βρείτε ένα φάρμακο, βρε παιδιά,

μη μας κοψοχολιάσει, άλλη φορά,

ποτέ της μην ξαναχαλάσει…

(”Η Κραυγή” Έντβαρτ Μουνκ:”…Κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση)...

Βάλτε της φίμωτρο, αδερφοί,

η, βγαλμένη απ’ τα έγκατα, σειρηνοφωνή,

αυτό το ουρλιαχτό, αυτή η απόκοσμη κραυγή,

πάραυτα, να μαντρωθεί…

Μη μας ξεφύγει…

Μη μας  κλονίσει…

Μη μας τρομάξει…

ΜΗΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΕΙ !…